Tankperikelen

Het zit er weer op. ’30 million up the tube’ zullen we maar zeggen. Dit was eigenlijk de allereerste keer dat ik daadwerkelijk relaxed was. En ik kan het weten want op de dag van de eerste inseminatie kwam ik vrolijk aangecruised bij de dokter. In de spreekkamer vraagt de dokter allervriendelijkst waar mijn tank is. Ik kijk hem volgens mij wezenloos aan, want ik was in de vaste overtuiging dat deze de dag ervoor was afgeleverd. Niet dus. De dokter heeft de hele praktijk afgestruind, maar niemand was gestruikeld over een 10 kg zware tank… Als ie later op de dag nog zou worden bezorgd, dan kon ik gewoon in de middag weer terugkomen. Ik was vrij rustig, omdat ik ook nog geen positieve LH test had. Geen paniek dus.

Op kantoor de track and trace maar eens beter bekeken. Bleek dat ie wel was afgeleverd, maar tijdens de lunchpauze van de assistentes. Tja, dan hang je.

Om half 2 werd de tank keurig alsnog afgeleverd. En ik testte positief. Win win dus. De twee inseminaties gingen deze keer heel fijn. Dok en ik zijn tegenwoordig op voornamen en drie zoenen bij het afscheid-basis. De man is 63 en hoopt zooooo vreselijk hard dat het lukt. Alleen al zijn fibes zijn van onschatbare waarde.

Na de tweede keer nam ik de tank mee naar huis. Zaterdagochtend deed ik de bonusronde zelf. Dat ging niet helemaal goed.  Eerst ‘brandde’  ik mijn vinger aan het stikstof. Daarna kwam er veel te veel lucht in het spuitje. En terugbrengen in het buisje ging niet meer. Ik heb het beste er maar van gemaakt. En het echt als bonus gezien.

Eenmaal weer up and running DHL gebeld. Uiteraard halen ze alleen op weekdagen en onder werktijd op. Tja. Zo’n enorme tank MET een sticker (inclusief expliciete vermelding van de Deense bank plus inhoud) in huis te hebben, was niet echt een prettige gedachte. De bouwvakkers, schilders en installateurs zijn maandag om 7 uur gewoon weer present. Ik heb nog geen kasten, dus open en bloot voor de oven parkeren vond ik niet tof. Als je denkt dat vrouwen nieuwsgierig zijn, bouwlui verslaan ze met vlag en wimpel! Dus op zaterdagmiddag met tank en al door mijn straatje gehobbeld om hem in mijn auto te zetten. Braaf op de achterbank, gordeltje erom heen en een jasje erover. Hij staat er nog steeds. Tot vrijdag, dan halen ze hem op.

Als dit de lastigste beslissingen zijn, ik teken ervoor.
Heb nog lang een doorijlend gevoel over gehouden aan mijn gesprek met de wijze man. Het verplaatsen van de stip op de horizon, én daar daadwerkelijk vrede mee hebben is zo’n fijn vooruitzicht. Maar het echte omzetten, het laten doorsijpelen in je vezels is in de praktijk iets weerbarstiger.

Ik merk dat ik nu wel vaker denk dat er nog meer pogingen zullen volgen. Dat dit het niet zal zijn. Zonder dat dit een doemdenk-gevoel is. Dat is voor mij verschillend. Ik wil heeel graag nu zwanger zijn. Maar de realiteit dat dat niet gebeurt, is supergroot. Sterker nog, what are the odds…? Ik bedoel maar.
Dus.

Neemt niet weg dat mijn ‘ik wil ook’ en ‘wanneer ben ik eindelijk aan de beurt’- gevoelens me best vaak in de weg zitten. Erover nadenken, bij stilstaan en er niet al te zwaar aan tillen is het enige dat ik kan doen.

Meedeinen op de golven van rust, onrust, hoop en teleurstelling. Er bijblijven en het overzien. Makkelijk…. het typen van deze woorden. Het is zeker en wel een verwoording van mijn gedachtes en gevoelens, maar waarom is de praktijk toch soms zo vreselijk weerbarstig (of zelfs bij vlagen oneerlijk)?