Weer opgeladen

En dan ben je weer een week verder. Het blijft bijzonder om zo helikopterview-achtig mee te maken wat er allemaal met me gebeurt. Weer een goed gesprek verder begint er weer een en ander goed gestalte te krijgen. De rollercoaster aan nieuwe ervaringen en bijbehorende emoties blijven elkaar opvolgen. Alhoewel de frequentie ervan gelukkig iets afneemt.

De zinsnede 'misschien moet je proberen er wat minder mee bezig te zijn' bleef maar door mijn hoofd spoken. Dat WIL ik wel, maar dat gaat zo moeilijk als je direct je donor moet mailen als je ongesteld bent geworden, agendaplanning om gunstige tijdstippen uit te kiezen en dan ook nog maar weer hopen dat überhaupt je eisprong doet wat ie moet doen. 

Het frustreerde me nogal dat dat zo makkelijk als oplossing wordt aangedragen. En als je dan verhalen in je directe omgeving hoort waarbij ze na 6 weken erachter kwam dat ze zwanger was….ze waren nog in de oriënterende fase…. dan denk ik ook 'ligt het aan het feit dat ik er zoveel mee bezig moet zijn? Als ik er veel relaxter in zou kunnen staan, het vast veel makkelijker allemaal zal gaan.'

Want het dilemma drong zich aan me op. De volgende ronde is volgend weekend. En dan is er een evenement waar ik het hele jaar al naar uitkijk. Maar het duurt 3 dagen, is ver weg en is zeer afmattend. Heel gaaf, dat wel.

Maar mijn donor kan alleen op tijden die er middenin vallen. Dus zeg ik het weekend af. Ben ik er dan te veel mee bezig? Laat ik er dan teveel leuke dingen voor? Kan ik niet alsnog 1 dag gaan? Ik vond het maar lastig. Ik wil namelijk niet zo'n tut zijn die helemaal geen leuke dingen meer doet. Aan de andere kant, heb ik er wel (bijna) alles voor over. Dus woord en daad zijn dus duidelijk 2 verschillende dingen…En dan moet je hierover nadenken…..

Uiteindelijk heb ik besloten dan maar helemaal niet te gaan en me volledig te concentreren op de 2 inseminaties. Het is nou eenmaal een niet-romantisch gebeuren dat voorbereiding, de juiste omstandigheden en ontspanning vereist.

Nu ik deze keuze heb gemaakt, ben ik weer opgeladen voor de volgende ronde.

Ook heb ik me een soort van verzoend met het feit dat de teleurstelling steeds groter zal zijn. Verzoend met het feit dat ik dat alleen moet dragen. Gedeelde smart bestaat niet. Geen halve smart dus. Maar eigenlijk dubbele smart. Maar ik heb er zelf voor gekozen. Dat vergeet ik dan gemakshalve in zo'n windhoos aan emotie. Maar uiteindelijk sterkt het me juist. Dan maar dubbel verdriet. Doordat ik ervoor koos, is het afwikkeling van het gevoel beter te handelen. Alsof je in control bent van dat gevoel. Het is geen extern gebeuren meer dat me overkomt, maar 'zelfuitgekozen', wat voor een deel ook zo is.

Een wijs man vertelde me dat ik mijn overwonnen angsten moest tellen als ik in zo'n situatie zit. Dan zie ik weer van waar ik ben gekomen. En hoeveel angsten ik nog ga overwinnen. Dat komt goed. Ik kan er  wel wat mee.

Dus zoals gezegd weer op alle fronten – hoofd, hart, lijf – opgeladen voor de volgende ronde.

Geen verrassing

Waarom word ik nou niet verrast door mijn lijf? Ik voelde al van mijlen aankomen dat ik ongesteld zou worden, which of course happened. Gelukkig was S. er om een arm om me heen te slaan. Ervoor te zorgen dat we heerlijk afgeleid werden in het prachtige Stockholm. Een zonnetje doet wonderen!

Inderdaad, want toen ik zondag met mijn koffertje tussen de buien naar huis liep, overviel me toch een gevoel van treurnis. Alsof het een soort uitstel van executie is. Alleen thuiskomen in een regenachtig omgeving. Alleen dealen het gevoel van falen en mislukking. Is dat dan zwelgen? Ik heb er maar aan toe gegeven. Mijn mondhoeken gingen neerwaarts, evenals mijn humeur. Heb een kinderfeestje later die middag afgezegd. Zuchten, zuchten en hopen dat morgen alles weer beter voelt.

En dat was het wel iets. Gelukkig maar. Ik doe zo mijn best om overal het vertrouwen in te houden, het positieve in te zien. Ik weet dat ik dat kan. Maar als het dan op verschillende vlakken om je oren vliegt, is dat positieve soms lastig vasthouden.

En dus zucht ik nog maar een keer.

Donor direct gemaild. Hij komt gelukkig weer en heeft nog steeds al het vertrouwen. Ik hoop maar zo dat ie dat blijft houden. Mijn hele jaarlijkse uitje in de feesttent wordt me door de aankomende poging door de neus geboord. Het zij zo. Hoe jammer ik dat ook vind. Even slikken en bedenken waarom ik dit toch ook al weer zo graag allemaal wil. O ja, daarom dus…

Nu eerst maar even weer bezig in het nu. Eerst dit weekend. Vriendinnetjes zien. Maar toch…dan loop ik naar huis vanavond en kom ik mijn buurvrouw tegen. Ze weet van mijn verhaal. Ik van het hare. Ze denken er over om zwanger te worden. Ze vraagt me vaak hoe dat dan werkt met die ovulatietesten et cetera. En verdomd, is ze gewoon al 10 weken onderweg. Ze wist het niet eens. Wat voor gevoel hoort hier nou bij? Geen jaloezie, geen wrok, maar ook zen, geduld, altruïsme is ver te zoeken. Dat onbestendige gevoel, daar hang ik nu in.

Neig te denken 'het komt vast nooit goed'..tot 'waarom zij wel?', tot…ach. Van die niet-constructieve gedachtes. Ik wou dat ik haar was. Maar ja dan had ik ook een vent. Dan ging het allemaal wat minder planmatig. 'Je moet er niet zo mee bezig zijn'. Alsof dat kan in mijn situatie! Duh….

Misschien neigen morgen mijn gedachtes wel weer meer rechtop. Laten we het hopen. Ik heb echt te doen met al die vrouwen (vooral die alleen!) die dit maanden achter elkaar meemaken. Diep respect voor hun veerkracht, vertrouwen en moed. Ik hoop dat ik het ook kan opbrengen.

Volhouden

Ik heb ernstig het gevoel dat ik ongesteld ga worden.
Ik heb een bod gehad op mijn huis, alleen veel te laag.
Ik ben nog niet uit de onderhandelingen met een nieuw huis.

Allemaal van die dingen die dan eventjes gewoon niet meezitten. Daar baal ik van. Ik wil graag een gelukje. Links om of rechtsom. Dat lijkt me nou zo fijn. Iets waar je even lekker op kunen teren. Waar je aan terugdenkt en blij van wordt. Dat gevoel. Dat is er niet.

Natuurlijk weet ik dat ik op de ongesteldheidszaken vooruit loop, maar mijn lijf ken ik langer dan vandaag. Alle tekenen zijn al vaag aanwezig. Ben al bezig met ronde 4 in juni. Die valt heel onhandig. Veel heen en weer rijden tussen het oosten en het westen. Maar dat zal ik uiteraard zonder morren doen. Een zorg is gelukkig weg. D. zal er zijn. Dat is zo'n immense opluchting!

Wat het huis betreft, tja ik merk dat dat me dwars zit. Ik ben in prijs gezakt. Die is nu goed. De kijkers op open dagen zijn stuk voor stuk superenthousiast. Maar je hoort er verder niets van. Dat vind ik dan zo gek. Hoezo kunnen mensen dat dan faken? Een dame riep alleen maar 'ik ben verliefd op dit huis'… dat zeg je toch niet zomaar? Nou ja zeg… en daardoor word ik op het verkeerde been gezet.

Of mensen komen kijken en besluiten na al bijna de stukken te hebben opgevraagd dat ze met NHG een huis willen kopen…. Allemaal leuk en aardig, maar dan WEET je wat je max is. Dan kom je toch niet hier? Ik probeer het allemaal te begrijpen, maar is best lastig.

Natuurlijk weet ik dat ik blij moet zijn met het feit dat er uberhaupt iemand een bod doet, mijn huis heel tof vind het gewoon al komt kijken……

De (in mijn ogen) vreselijke uitdrukking luidt dat het glas halfvol is. En dat is-ie bijna altijd. Vandaag is-ie half leeg. Zo.

En morgen zal het allemaal weer anders zijn.

Dus uitzitten, nederigheid tentoonspreiden, geduld opbrengen, zen voelen- blijven- zijn.

Ik vind het allemaal maar wat. Gelukkig ga ik nu een lang weekend in Stockholm uitwaaien. Mijn lieve vriendinnetje S slaat vast een arm om me heen als het nodig is….