Een goed gesprek

Mijn donor en ik kletsen altijd even bij als ie komt. Het werd een heel gesprek. Een goed gesprek. Vooral veel opluchting voor mij. Zonder eigenlijk de vraag stellen, kwamen we bij het precaire onderwerp 'hoe vaak'  uit. Oftewel, we hebben een contract getekend voor een half jaar. Wat daarna?

Ik had bedacht dat ik dat pas na volgende maand zou gaan bedenken. Al pratende kwamen we erop. Ik heb gezegd hoeveel impact die alles op mij heeft en dat ik me terdege besef dat het ook nog wel eens veel langer kan gaan duren. Hij antwoordde eigenlijk direct dat ie me net zolang helpt, totdat het lukt. Nou dat was nogal een opluchting.

Ik stipte mijn gevoelens aan over de ervaring van afhankelijkheid. Maar vooral dat het mijn probleem is. Niet het zijne. Ik zag hem denken. Hij had daar helemaal geen idee van bij mij. Nee, logisch omdat ik dat in alle contacten zoveel mogelijk bij mezelf heb gehouden, juist omdat ik niet wil dat ie denkt dat het een probleem gaat worden…

Nu is alles out in the open. Het belangrijkste is dat hij weet hoeveel impact het heeft op mij, wat het met me doet. Ik weet van hem dat ie gecommitteerd is.

Poging 3 was opeens een stuk relaxter. We hanteren een nieuwe tactiek. Voor de eisprong in plaats van er na. Nu maar hopen dat ie morgen valt. Da's dan wel de bedoeling. Zo niet, komt D. maandag nog een keer. Fijn. Heel fijn. Ik voel me opgelucht, niet-gestresst, relaxed en ontspannen.

Zo kan het dus ook.

Ingesleten bedding

Ik kom tot het besef dat zo'n maandje off balance juist goed is. Ik merk dat allerlei gedachtes en gevolgtrekkingen postvatten die er eerder nog niet waren. Het borrelt. Dat is gek. Ik zit er middenin, maar eigenlijk toch ook niet. Een ontwikkeling in inzichten.

Een van die dingen is de briljant rigide denkwijze die ik soms onbewust hanteer. Als eerst…., dan later dat. Om vervolgens er ALTIJD achter te komen dat het zo NIET werkt. En waarom ik het steeds weer blijf doen? Oude gewoontes slijten blijkbaar niet makkelijk. Maar ik ben de bedding van dit hardnekkige riviertje toch aan het verleggen.

De nieuwe foto's en tekstjes leveren, behalve mooie beelden en woorden, geen nieuwe bezichtigingen op. Meestal gebeurt dit in de eerste week van aanmelding op Funda. Er groeide in mij een steeds grotere onvrede over onder andere de prijsstelling. Maar, zo rechtlijnig mijn gedachtes af en toe kunnen zijn….een prijsverlaging doe ik pas als ik zwanger ben. Opeens kwam het binnen: 'deze gedachtegang slaat helemaal nergens op'. Waarom moet er altijd een oorzakelijkheid in zitten? Waarom kan ik niet de zaken op zichzelf staand bekijken? Immers, ik voel me eigenlijk niet goed bij de prijs, maar ik ga hem pas verlagen als de druk wat meer is opgevoerd. Dat slaat als een tang op een varken. Ergo, binnenkort maar eens de makelaar bellen. Beter bij mijn oergevoel blijven. En handelen naar intuxefite. Overigens, mijn onderbuikgevoel werd door een andere makelaar wel bevestigd.

Een tweede inzicht deze maand. Tijdens K'nacht verzuchtte ik tegen mijn vriendinnen dat het zoooo lang is geleden dat ik een leuke vent ben tegengekomen. Al was het maar om eens weer te zoenen. Maar ja, dat had ik in september rigoreus on hold gezet. Toen was dat de goede beslissing. Dat ging ook allemaal niet samen. Ik had al mijn tijd en energie nodig om mijn droom te verwezenlijken. En daar ben ik nu een heel eind mee op weg. Doordat veel hobbels en obstakels zijn genomen, komt er dus ongemerkt weer ruimte voor andere gevoelens. Dit was er dus eentje van.

Mijn vriendinnen zeiden los van elkaar dat het een het ander helemaal niet hoeft uit te sluiten. Mijn eerste reactie: 'maar dat kan ik die man toch niet aandoen?' Beiden ontkenden dit. Je doet helemaal niemand iets 'aan', zeiden ze. 'Als je maar eerlijk en oprecht bent en blijft. Immers, hij is er toch ook bij betrokken. En vast en zeker mans genoeg om zijn eigen beslissing daarin te nemen. Hij kan heus wel zijn eigen keuzes maken.' Hmmmm.. een volledig nieuw perspectief. Dat moest even bezinken.

Wat namelijk vooral belangrijk is, is de gedachte dat ik niet meer op 'zoek' hoef naar de vader van mijn kind. Die queeste is so far beëindigd. En dan wordt het principe 'leuke man' letterlijk weer 'leuke man'. Zonder allerlei eisen, wensen, verlangens en onder tijdsdruk. En dan wordt het oprecht weer leuk. En ruimte om te ontdekken.

Prompt kwam ik zondagavond een leuke man tegen. Voor het eerst weer in een jaar tijd. Hoe is het mogelijk? Weliswaar geen gevolg gehad, maar het gevoel was heel prettig. Het hier en nu is leidend. Niet het straks en later. Wat een mindfull gebeuren allemaal weer.

Dit en nog veel meer hersenspinseltjes gingen afgelopen weken door mijn hoofd naar mijn hart en weer terug naar boven. Daar vormde het zich tot nieuw inzicht. En daar ben ik blij mee. En zo, beste lezer, wordt een mens dus wijzer…..

Althans als je de ingesleten bedding van de rivier daadwerkelijk verandert. Anders blijft alles zoals het was.

Off balance

Ik voel de behoefte om te schrijven. Alleen komen de woorden niet. Ze zitten vast. Omhuld door allerlei ondefinieerbare gevoelens. Afgelopen maand was een gekke maand. Ik kwam terug van vakantie met direct bezoekjes aan de dermatoloog. Oordeel: psoriasis capititis. En ik merk dat het na al die weken nog niet weg is. Het breidt zich uit op andere plekken. Een chronische aandoening erbij. Hmmmm.. was best even slikken. Best heftig. Tot overmaat van ramp lees ik in de bijsluiter dat je moet uitkijken met zwanger worden slash zijn. Zucht… dokter weer gebeld. Gelukkig kon ik het wel middel wel gebruiken omdat ik maar in beperkte mate hoef te smeren. Maar ja, nu het zich volgens mij uitbreidt..hoe gaat het dan? Gelukkig gaat dat niet hard. Heel gestaag voel ik af en toe een plekje ergens anders en dan weer niet. Ik vind het maar een gedoe. Al die smeersels 's avonds en 's ochtends.

Lange gesprekken gevoerd over de vermaledijde afhankelijkheid. Hoe kan ik ermee omgaan? Hoe moet ik er mee omgaan? Wat zijn de mogelijkheden? Bottom line is: niet veel. Accepteren. Ben erachter dat het meer is dan geduld hebben. Nederigheid, dat is het woord. Dat reikt verder dan geduld. Ongeduld onderdruk je. Nederigheid omarm je. Anders is het niet oprecht. My god, iets dat ik nog niet helemaal in de smiezen heb. Maar begin het concept ervan door te krijgen.

Een andere conclusie is dat ik in dit proces met zoveel compleet nieuwe ervaringen word geconfronteerd, dat ik het allemaal toch nog wel een tikje serieuzer onder de loep kan leggen. En dan met name de tijdsspanne. Ik merk toch dat in mijn hoofd de uitrolmogelijkheden van dit proces niet verder reikte dan steeds enkele maanden. Dat heb ik toch nu drastisch gepoogd bij te stellen naar ruim een jaar. Dat is pas nederigheid ten toon spreiden. Ik heb niets te willen. Wel veel te wensen. Maar niets te willen. Mijn lijf en andere externe factoren beslissen. Ik heb tot zekere hoogte invloed. Maar daarna… it's out of my reach. Wauw. Dat besef is zo existentieel. Het voelt zo dubbel omdat er zoveel gewicht aan de wens hangt. Diezelfde wens maakte dus ook dat ik de tijd onder druk probeerde te zetten.

Ik merk dat ik voel dat het niet meer zo heel erg is als het nog een half jaar duurt. Ik denk in heel 2011. En niet meer in 'de eerste helft van 2011'. Neemt niet weg dat dat compleet nieuwe gedachtes met zich meebrengt. Immers, mijn contract met mijn donor is voor 6 maanden. Dat loopt in juli af. Moet ik daar na volgende maand al over beginnen? Of juist niet? Het is en blijft een zijden draadije….

Volgens mij heeft D. doorgehad dat ik nogal van de leg was door zijn out of the blue-vakantiemededing. Hij mailde spontaan vandaag dat half mei ook zijn verjaardag is, die hij dit jaar wel uitgebreid gaat vieren. We plannen er hopelijk omheen. Nu kan ik me daar tenminste twee weken op voorbereiden. Heel fijn.

Ik heb de afgelopen weken maar gebruikt om nieuwe, professionele foto's van mijn huis te laten maken. En ze zijn heel mooi geworden. Maar ja…het gaat om kijkers! Mijn tekstje op Funda ook weer eens kritisch onder de loep gelegd. Eind deze week wordt ie weer aangemeld. Kijken wat dat hopelijk weer op gaat leveren. Meer dan dit (en een prijsverlaging) kan ik niet doen. Maar dat laatste ga ik pas inzetten als ik zwanger ben, heb ik besloten.

Ondertussen voelt alles raar en gek. Even is de balans zoek. Ik merk het omdat ik weer minder frequent mijn sportschooltje bezoek en weer grandioos aan het knagen ben. Ergo de kilo's vliegen er weer aan. Ik ben nog aan het besluiten wat ik hier nou weer mee moet. Eerste impuls 'afschuw!'. Mezelf weer kastijden voor deze buitensporigheid. Deze zwakte. Het is zo'n ingebakken, ingesleten pavlov-reactie. Ik ontkom er bijna niet aan. Ik KAN niet genieten, omdat het niet mag. Maar als ik ZOU genieten, dan eet ik het waarschijnlijk allemaal niet.

Wie heeft het antwoord? Dit is z'n levenslange queeste…..