Ruimte, afscheid en D-day

Moe zit ik dit stukkie te typen. Ik merkte dat ik behoefte had om eea van me af te schrijven. Er gebeurt zo ontzettend veel op dit moment in mijn leven. Ik word er zo blij van. Ondanks dat het niet zo een, twee, drie is geregeld. Steeds meer komt the bigger picture binnen zweven!

Ik ben nu hartstikke druk om mijn huis helemaal klaar te maken voor de verkoop. Oftewel buurtjes vragen of ik mijn meuk daar tijdelijk in hun logeerkamertje mag zetten als er kijkers komen. Ik heb natuurlijk veel te weinig ruimte. Ik moet alle strakke USP's wel goed naar voren laten komen. Helaas zijn mijn mega diepe kasten ook van die USP's…oftewel uitmesten dus!

Alle plintjes in de badkamer zijn weer brandschoon. Alle oneffenheden hebben een stipje verf gehad. Een kitje in de badrand, ach en ga zo maar door. Vanavond dacht ik dat ik zowat in een hotel woonde. Maar! De eerste kijkers komen dinsdag. Dus niet voor niets. Natuurlijk zijn dat pas de eerste kijkers. Maar het geeft gewoon een fijn gevoel er positief in te staan en lekker voluit te hopen dat zij heel enthousiast zijn! Ze komen met een makelaar, dat geeft de burger moed. En daarbij, er zal toch wel eerder een huis zijn verkocht dat door de eerste kijkers is gekocht? Zo niet, rechargen voor de volgende!

Ik merkte laatst dat ik gedachteloos hardop aan het praten was en ik tegen mijn huissie zei dat het me zo goed heeft gediend de afgelopen 6 jaar. En dat ik daar blij om was. Moet niet gekker worden, was mijn volgende gedachte. Maar er zit wel een kern van waarheid in. Ik ben al aan het afscheid nemen. Ik ben klaar voor de volgende stap.

Kun je je dus enigszins voorstellen hoe moeilijk het is om niet los te gaan in allerlei bezichtigingen in het dorp? Moeilijk, moeilijk vind ik het. Maar, als ik mezelf dat ga toestaan, word ik superenthousiast en kan ik er niets mee omdat mijn huidige huis eerst moet worden verkocht….iets met oude en nieuwe schoenen geloof ik.

Gisteren een superleuk vrijgezellenfeestje gehad. Een van de aanwezigen die ik niet zo goed kende verzuchtte WAAROM ik toch niet een leuke vent had… tja….wist ik het, dan had ik hem waarschijnlijk al lang gevonden. Of hij mij. Nu mijn lieve vriendinnetje gaat trouwen en ik dit van dichtbij meemaak, bespeur ik bij mezelf wel eens een gemis. Ik had het ook graag anders gezien. Onderdeel willen zijn van een eenheid. Met z'n tweetjes. Intimiteit, teamvorming, ach de bekende riedel. Gelukkig zijn de al te scherpe randen hiervan door mijn toekomstige gezinsuitbreiding weggenomen. Maar toch, een kind is geen volwassene. Dat is nogal een verschil.

Kan die superleuke meneer niet gewoon aanwaaien zodat ik het met hem over mijn plannen kan hebben? Hmm…contradictio in terminis heet dat geloof ik. Ik denk niet dat er eentje zo gek ik aan de zijlijn te staan om mij moeder te zien worden en hij geen vader. Het kan wel, alleen het zullen er niet veel zijn, ben ik bang. Dus visualiseer ik maar weer het resultaat van deze weg. Een kind. Mijn kind. En dat is het waard.

En weet je wat nou zo grappig is? Ik bedacht laatst dat ik aan mijn allergrootste wens invulling ga geven. Daardoor ontstaat er zoveel ruimte voor andere ideetjes, gedachten en doe-dingen. Dit fenomeen of proces zal vast een naam hebben, I don't know, maar ik omarm het!

Naar mijn D-day kijk ik erg uit. Nog 1 week en dan weet ik iig welke kant we opgaan. Thuis doen of via de kliniek. Either way, ik heb er vrede mee. Vandaag even mijn donor gemaild om alvast een afspraak te maken voor over een paar weekjes. Hij is nu in het buitenland. Hopelijk reageert ie en kunnen we ergens begin februari een plan de campagne maken.

Mijn ovulatie laat op zich wachten, terwijl mijn menstruatie een week te vroeg kwam. Daar had ik niet op gerekend. Maar ook dit zal vanzelf in het ritme komen. Vertrouw ik op.

Zo nu mijn lijf opladen voor een heftige volle week!