Sluizen en tranen

Nu pas een beetje bijgekomen om dit stukje te typen. Wachtend op de verwarmingman die as usual toch weer te laat is, heb ik mooi de tijd en rust om even mijn gedachten over de afgelopen dagen te laten gaan. Want wat waren ze intensief.

Na een paar heerlijke dagen met Zus in Instanbul vlogen we zondagnacht terug. Met een uurtje slaap of  wat sprong ik om zes uur rise and shine onder de douche. Dat is dus adrealine….. Na een tocht met wat dwarse Karin de navigator-acties, kwamen we ruim op tijd aan op Lokatie Veldhoven. Dichterbij huis wilde geen enkel ziekenhuis me helpen, vandaar deze roadtrip.

Ponspasje gemaakt (kan ondertussen kwartetten) en melden bij de juiste balie op Route 11. Daar keek de vrouw mij verschrikt aan en zei dat ik helemaal niet op locatie Veldhoven moest zijn maar op Eindhoven. Damn..gaat je relaxte voorsprong. In gestrekte draf weer naar de auto, Karin weer aan (die ons WEER in het ooitje nam) om uiteindelijk uit een rijdende auto te springen die Zus ging parkeren. Ik was 10 minuten te laat. En dat terwijl we zo mooi op tijd waren. Maar goed, ze wisten dat ik kwam van Veldhoven. Fijn hoor, een ziekenhuis dat uberhaupt communiceert!

Na enkele minuten kon ik bij de dokter naar binnen. Een gezellig voorgesprekje over mijn buik, alleen-zijn, en de bekende voorbehouden die dokters zo mooi kunnen maken.

Toen mocht ik naar de behandelkamer. Daar werd ik op een soort duikplank gehesen met daaroverheen een enorm soort half MRI-apparaat. In het midden ervan was een glasplaatje. Die richtte de assistent op mijn buik.

Helaas wilde deze dokter de bekende beugels gebruiken, dus daar ging ik. De behandeling was niet prettig. Op momenten deed het zeer. Gelukkig was daar Zus' hand. Toen eenmaal de contrastvloeistof rondging, konden we meekijken op het grote scherm. Echt zo bizar om de binnenkant te zien! Ik zag vrij snel dat er een blauw eilandje ontstond. Dat bleek mijn baarmoeder te zijn. NU was het de bedoeling  dat de anemonen (=eileiders) ook blauw zouden worden. Dat betekent dat de sluisjes openstaan. En dat betekent dat er dus een eitje door kan en dat betekent dat ik het op de 'gewone' manier kan proberen en dus geen IVF.

Ik zag wapperende blauwe anemoonarmpjes! God, ik voelde me behoorlijk opgelucht! Dus nog even geen heftige hormoonbehandelingen, ziekenhuisbezoekjes etc. Eerst gewoon proberen via ZI. Nou, een pak van mijn hart.

Na de deze behandeling maakten ze nog een foto van mijn buik om te kijken waar de rest van de contrastvloeistof naartoe is gegaan. Bleek wel dat het bij de rechter eileider wat vlekkerig was, dus niet helemaal zoals het hoort, maar de gyn sprak de fijne woorden… hij zag geen 'fertiliteitsbelemmerende factoren'. Kijk daar win je Scrabble mee!

Na Locatie Eindhoven togen we opgelucht weer naar mijn eigen kliniek. Onder het mom van … nu we toch in het zuiden zijn, kunnen we wel gelijk even het 'en wat gaan we nu dus doen' – gesprek afvinken.

Zo gezegd, zo gedaan. Wat een fijne fertiliteitsarts heb ik daar toch! Ik had met Zuslief een waslijst aan vragen, open eindjes en gevoelens op geschreven. Zij heeft ze allemaal zonder haast en met veel geduld beantwoord. Ik voelde me heel relaxed bij haar. Geen vraag was te raar.

Immers, nu gaat het beginnen. Nu is het voor het echie…holy crap. It giet on! Spannend dus. Vooral omdat ik zelf voor een groot deel verantwoordelijk ben voor het inseminatieproces. Ja, nu is er geen dokter die dat voor me doet. Dus wil ik zeker weten dat ik goed beslagen ten ijs kom. Het is per slot van rekening ook niet iets wat ik elke dag doe .

Donderdag de 10e heb ik met D. afgesproken. We praten bij en tekenen ons contract. Ik heb besloten (in overleg met de dokter) dat ik vraag of hij twee keer per maand wil komen. Ik hoop dat ie dat wil doen. Dat vergroot mijn kansen namelijk. Ik wil met hem afspreken om eind februari te starten. Ben benieuwd.

Overigens, de dokter zei dat ik na een maand of vier proberen terug kon komen voor een evaluatiegesprek en eventuele vervolgstappen. Fijn dus. Ze laten je niet aanmodderen. Een fijn vooruitzicht.

Hopelijk hoef ik er niet meer heen, behalve voor een echo… maar goed. First things first.

Zo terugdenkend aan de afgelopen maanden is het allemaal vrij vlot gegaan. Daar ben ik blij om. Ik heb ontzettend veel geluk gehad met het vinden van mijn donor. Dat is vooral de lastigste queeste. Ik heb geluk gehad dat mijn buik een beetje meewerkt. Ik heb vooral veel geluk gehad dat ik dit mag, kan en wil doen.  Daardoor ga ik mijn wens vervullen. En dat stemt me intens gelukkig. Tot tranen toe.