Onlogica, counselors en misschienloos 2011!

Aan het einde van deze Tweede Kerstdag zit ik voldaan op mijn bank. Ik kijk rond. En het voelt goed. Ik ben aan het opruimen, weggooien. Ik ben aan het afscheid nemen van mijn heel erg fijne huisje. Wat heeft het me veel gegeven. Geeft het me nu nog. Maar het is tijd. Spannend, het komt eind januari op Funda. Ik hoop verschrikkelijk hard dat het snel wordt verkocht. Want ja, dat is het bekende fenomeen. Geen oude schoenen weggooien…. he getsie…geduld hebben dus. 

Donderdag een bijzonder gesprek gehad met de counselor van de kliniek. Een hele leuke vrouw. Een fijn gesprek. Ik was mezelf. Ik voelde me sterk, ik had er zin in. Na dit gesprek kreeg ik het door de kliniek afgegeven stempeltje OK…. ik mag door naar de volgende  ronde. Niet dat ik daaraan heb getwijfeld, maar toch fijn om de bevestiging te zien.

Na deze chitchat ging ik naar de gyn. Een andere dan de vorige keer. Mijn zus vervulde haar rol als notuliste/irritante vragenstelster vol verve… We liepen tegen een staaltje onlogica aan. De gyn lichtte alle opties toe. Ik vertelde dat ik een donor heb gevonden. Dat juichte ze toe. Voor mij was dat een pak van mijn hart. Nu kan-ie in dit gedeelte gewoon meelopen. Maar het allerbelangrijkste criterium voor mijn keuze zal toch echt te maken hebben met de uitslag van de HSG. Dat is het onderzoek waarbij mijn eileiders worden gecontroleerd. Mij lijkt dit een hele logische gevolgtrekking. Eerst het onderzoek, dan de keuze. Immers, anders zou ik iets kiezen dat vervolgens wellicht niet meer kan…

Maar de gyn dacht daar ISO-gecertificeerd als ze zijn, anders over. Ik moet eerst op 12 januari terugkomen bij de counselor om mijn keuze bekend te maken… tja. Dan pas daarna kom ik weer bij de gyn terug en zal ze mij aanraden om een ziekenhuis te zoeken waar ik de HSG kan ondergaan.

…dacht het niet. Zuslief en ik keken elkaar aan en hielden onze mond maar. Wij vonden dit zo onlogisch. Maar goed. Naderhand hebben we zelf maar bedacht dat ik gewoon vast ga bellen. Daarbij…er zijn voor dit soort behandelingen wederom wachtlijsten. Per januari zit ik ook bij een andere verzekeraar. Leuke eerste klus voor ze: wachtlijstbemiddeling voor de HSG. Ben benieuwd.

De eerste nul-op-rekest al ontvangen… ik belde met het OLVG, waar ik de eerste afspraak met de gynaecoloog had gehad. Daar willen ze mij niet verder helpen met de HSG. Want ik zit niet in hun fertiliteitstraject. En ze doen geen 'losse' HSG's. Op mijn opmerking dat ik niet in hun traject KON als alleenstaande viel de beste mevrouw aan de andere kant van de lijn wel stil. Daar had ze niet van terug. Ze raadde me een aantal andere (kleinere) ziekenhuizen in de buurt aan. Uiteraard heb ik deze vrijdag direct gebeld…bandjes omdat het Kerst is..om 12 uur s middags al. Balen dus. Nu moet ik deze belrondes op mijn werk gaan doen.Ik voel dat ik het woud der bureaucratie in wandel. Bereid me erop voor. Hoop dat het meevalt.

Verder kan ik niet wachten tot 2011 begint. Mijn jaar van verandering. Eindelijk weer eens een jaar vol vooruitzichten. In plaats van dingen die er niet zijn/ waren of zouden komen. Voor het eerst in jaren mag de tijd van mij snel gaan. Ik heb er allemaal zo ontzettend veel zin in! God, wat hoop ik dat ik in  2011 zwanger mag raken. Ik kijk er enorm naar uit.

Natuurlijk weet ik dat het ook misschien wel via IVF moet, of zelfs helemaal niet gaat lukken. Dat zien we dan wel weer. Ik heb besloten dat de woorden "misschien, wellicht, eventueel, onder voorbehoud, waarschijnlijk"  tijdelijk niet meer in mijn vocabulaire voorkomen. Recht zo die gaat! Punt.

Glijbaantjes en dilemma's

En dan sta je weer buiten. Ik had liever een bestendiger gevoel gehad, maar het was niet anders. Probeer uit het gesprek met deze gynaecoloog het beste eruit te halen. Laten we beginnen met het positieve nieuws. Mijn eierstokjes zien er goed en normaal uit. Da's dus heel fijn. 

Op deze echo kon ze echter niet zien of mijn eileiders in ook zo'n prachtige staat waren. Dat was dus jammer, want daar ging het nou net om. Die vermaledijde glijbaantjes moeten wel een beetje meewerken. De dokter vroeg me de oren van mijn hoofd over al mijn buikoperaties uit het verleden. Ik voelde aan dat dit toch wel degelijk meespeelt. Dat zei ze helaas ook. Ik heb met deze geschiedenis een vergrote kans op verklevingen. Hmm bummer… Maar ja, een kans betekent ook dat het NIET zo hoeft te zijn. Dus positief proberen te blijven en mezelf al niet in allerlei doemscenario's de hoofdrol laten spelen. Een bijrolletje in iemand anders acte is meer dan voldoende.

Niettemin betekent dit het volgende. Als ik weer bij de kliniek kom, vertel ik dit alles. Dan zal in een volgend gesprek de arts aldaar mij vertellen dat toch echt eerst duidelijk moet zijn of er geen verklevingen zijn. Oftewel contrastvloeistof spuiten over de glijbaantjes of zelfs een soort minioperatie. Op dat laatste zit ik niet echt te wachten, maar ja… als het moet.

Dan heb je ook nog mijn donor. Ik bewandel in mijn traject een tweesporenbeleid. Ik zit echter met een dilemma. Met D. wil ik graag 'aan de slag', maar wat moet ik nou vertellen? Immers, het is niet zo dat er per definitie is mis is. Het kan, maar het kan ook niet.

Als ik dit alles uit de doeken doe, kan het zijn dat ie afhaakt…het wordt dan een heel ander proces. Eentje dat veel tijd en moeite kost en onzeker is. Dat is voor mij ook niet wenselijk.

Aan de andere kant is D. misschien wel heel meelevend en welwillend. Wil hij het gewoon proberen en anders daarna via de kliniek. Immers, hij kiest überhaupt al voor zo'n traject.

Als ik in eerste instantie niets zeg en hoop dat het goed is en het lukt ook nog eens, dan is er dus niets aan de hand.

Als ik niet alles vertel, wel ga starten en ondertussen de klinische onderzoeken afwacht, kan het zo zijn dat bij verstopte eileiders hij zich bedonderd voelt. Ik heb hem niet eerlijk over de kansen verteld.

Ik worstel hiermee. Wat moet ik nou doen? Hij weet dat ik naar de gyn ben geweest. Hij zal logischerwijs daar ook een antwoord op verwachten. Ik wil graag met hem verder als donor.

Zelf probeer ik er vanuit te gaan dat het allemaal goed komt. In ieder geval linksom of rechtsom. Ik hoop en visualiseer de 'normale' manier…

Er is weer een stap in gang gezet, daar ben ik heel blij om. Ik merkte aan mezelf dat ik vanochtend nerveus was. Heb me de hele dag niet optimaal gevoeld. Er gebeurt veel. Mooie dingen, fijne dingen, maar toch…behoorlijk grote dingen. 

Gisteren was ik in Antwerpen met vriendin H. In de kathedraal heb ik een kaarsje opgestoken voor mijn dierbare overleden vriendin M. Ik heb er ook maar eentje voor mezelf aangestoken. Ik wenste dat alles goed komt. Stonden we toch met z'n tweetjes een potje te snotteren in de kerk. Daar is zo'n huis van bezinning ook voor, denk ik dan maar.

Daarna lekker geshopt en onze zinnen verzet. Heerlijk!

Huisje, boompje, beestje

Huisje, boompje, beestje. Een gezegde? Een uitspraak? Een tegeltje? Het is iets waar ik door de jaren heen vaak bij heb stilgestaan. Wat is mijn HBB? Wat zou ik het liefste willen? Waar? Met wie?  

De dromen veranderden nogal eens. Nu weet ik dat dat kwam omdat ik niet bij mijn gevoel bleef. Maar ja, als je ook niet weet hoe je daarbij moet komen -laat staan blijven- dan is dat dus ook niet zo gek. Gek he, af een toe een momentje totale rust en niet-nadenken leveren meer waarheden op dan ellenlange gesprekken. Gut feeling. Moet ik wel die momenten pakken. Dat doe ik nu met verve. 

Ik wil weg uit Amsterdam. Al heel lang. De stad is niet (meer) van mij. Ik hoor niet meer bij de stad. Deze stad heeft me veel gegeven, maar nu is het klaar. Sterker nog, dat was het al best lang. En daar ging het mis; niet bij mijn gevoel blijven, maar in de bigger picture en met andermans (vermeende) ideeën meegaan. Oftewel het adagium volgen: zolang er niets in mijn situatie verandert, ga ik niet weg uit Amsterdam. Immers, wat moet een single in een dorp? Hier heb je tenminste alles. Deze redeneertrant heb ik zelf lang volgehouden. Het zeurde en knaagde het. Dat had ik al wel door. Maar de stap zetten, was een tweede. Maar goed, beslissingen neem ik niet over een nacht ijs.

Ik heb hem genomen. Ik ga weg. Ik ga verhuizen naar een groot dorp iets verder weg van Amsterdam. En het voelt goed. Ik heb zin in deze nieuwe stap. Een stap die hopelijk een voorbode is van een nieuwe gezinssituatie. Ik en mijn kindje. Hoe fijn zou dat zijn?

"Maar stel nou dat het niet lukt? Dan zit je daar in je eentje…". Ja, maar dat zit ik hier tweehoog ook. Ik laat dit argument niet meer meetellen. Nou dan is het duidelijk. Als het niet lukt, zien we dat dan wel weer. Tot die tijd ga ik actief een sociaal leven opbouwen in dit dorp. Waar een wil is, is een weg.

Stel dat ik wel een kind kan krijgen, dan wil ik voor de zwangerschap het liefst een beetje ergens gesettled zijn. Met ook daar vriendinnetjes dichtbij. Verhuizen met een puk als single mom is een stuk lastiger dan voor die tijd. Maar het kan wel. Ja het kan wel. Maar niet voor mij. Punt.

Weer zo'n milimeterzevenmijlslaarzenstap gezet. Joehoe. Nu maar hopen dat de makelaar een beetje goede hoop op verkoop van mijn superfijne huisje heeft….

Zus en zo bij de kliniek

Vorige week ben ik met mijn zusje bij de Kliniek geweest. Zo'n beetje de enige kliniek in Nederland waar je op een redelijke termijn terecht kan voor een pre pre intakegesprek. Let wel: dan ben je nog geen patiënt he? Ongelooflijk hoe ondoorzichtig deze bam-wereld in elkaar zit.

Maar goed, ik heb er die dag maar een uitje van gemaakt. Afspraak was om kwart over drie. Uur en drie kwartier heenrijden op vrijdag voor de avondfiles uit, betekent daar in de buurt lunchen en bijpraten met zus. Na aanmelding bij kliniek een uur gewacht. Geduld is iets wat ik de komende maanden/jaren wel moet gaan opbrengen als ik dit allemaal wil volbrengen…. Het begint hier. Bij de kliniek. Tijdens het wachten kijk je zo eens om je heen. Ik kon me niet onttrekken aan een staaltje  'waarom zouden zij hier zijn?'…. Dat krijg je dan he? Stellen, hetero en lesbisch, alleenstaanden of mensen die alleen kwamen. Alles zat ik deze -overigens huiselijke- wachtkamer.

Eenmaal bij de dokter binnen nam mijn zus  als volwaardig notuliste schuin achter mij plaats. Ze schreef alles op wat werd gezegd. Top was dat! Niet dat ze zich er niet mee bemoeide, maar dat terzijde….De afspraak duurde precies 10 minuten.

De dokter vroeg enkele gezondheidsvragen. Tja, en daar ging ik. Die arme buik van mij werd in plaats van meewerkend voorwerp opeens lijdend voorwerp. Door alle operaties uit het verleden IN mijn buik, kan het zomaar zijn dat daarmee allerlei verklevingen hebben opgetreden. De dokter vertelde dat ALS ik patiënt ga worden, ik sowieso langs een gynaecoloog moet om deze zaken uit te zoeken. Anders hoeven we überhaupt niet aan het reguliere inseminatieproces te beginnen. Dan gaan we direct over op IVF (behoudens eventuele operaties aan mijn eileiders).

Tja, daar sta je dan na 10 minuten. Wat ik altijd heb gedacht, werd bewaarheid. Eerst maar eens kijken of mijn buikje wel mee wil werken aan mijn grote wens. Best spannend dus. Na de afspraak bij de dokter werden we binnen geroepen bij een doktersassistent. Zij vroeg of we alles hadden begrepen, nog vragen hadden etc. Dat was superfijn. Soort samenvatting van het gesprek met de arts. Deze dame gaf me overigens het advies om zelf alvast naar een gyn te gaan. Why wait? Ze raadde mijn gedachten. Bij thuiskomst direct afspraak gemaakt met het ziekenhuis. Op 13 december weet ik dan hopelijk meer.

Op 23 december moet ik terugkomen bij de kliniek en heb ik een gesprek met de Counsler. Deze dame zal me gaan vragen of ik weet waarmee ik bezig ben, hoe ik het wil gaan doen, of ik mijn vangnet op orde heb. Van die dingen. Ik zie er naar uit!

Na de afspraak was het alweer spits, dus hebben zus en ik maar even een kleine hap gegeten, alvorens alsnog in de file te komen…. Samen even gesynchroniseerd. Heeft zij gehoord wat ik heb gehoord? Interpreteerden we de info hetzelfde? Heel fijn dus. Daarbij kreeg ik van haar de notulen van het 10-minutengesprekje….

We maken er 23 december maar weer een dagje van. Pre Kerst so to speak. Zo zie je je zus nog eens!