Alles goed

Vorige week de 20-weken echo gehad. Ik was gelukkig niet zenuwachtig en het geslacht is al bekend, dus vooral genieten. Voor het eerst in het ziekenhuis. Nou... dat heb ik geweten, het hele gebeuren liep meer dan 50 minuten uit. Ik dacht dat ze me vergeten waren. Gelukkig was dat niet zo.

Toen ik bij de echomevrouw binnenkwam en ze haar riedeltje afstak, begrepen we ook wel waarom het zo uitliep. Deze dame was nog maar net van de echomaakschool af. Ze had weinig ervaring en liet dat helaas ook een beetje blijken. 

Ze kon onze vragen en opmerkingen niet echt goed beantwoorden en wist veel niet. De omtrek van het hoofdje en buikje van Pixelientje waren ietsje beneden de middellijn. Dan vraag ik me terecht af of dat erg is, wat ik eraan kan doen, en of ik dan groeiecho's moet krijgen om het in de gaten te houden. Dit alles kon ze me niet ferm en met zekerheid beantwoorden.
Dat gaf me een wat vervelende nasmaak. 

Overigens was het heel bijzonder om te zien hoe alles er bij de kleine werkt. Dat kleine hartje met die kamers en klepjes, haar niertjes, hersentjes... ik vond het allemaal zo vreselijk bijzonder en haast onwerkelijk! Wat een wonder is dit toch...

Gelukkig waren ze (ik wil bijna zeggen uiteraard) vergeten dat ik een GUO moest krijgen ivm de ICSI-behandeling. En deze jongedame was niet in staat die extra dingen te bekijken, dus moet ik volgende week terugkomen. Zeer waarschijnlijk krijg ik dan iemand die vaker met dit bijltje heeft gehakt. En ik zal haar vast en zeker mijn overige vragen kunnen voorleggen. Ik wil ook dat ze het hoofdje en buikje opnieuw opmeet. Om het zeker te weten. Maar verder is alles goed met de kleine dame! Daar ben ik heel erg blij mee!

Diezelfde dag heb ik een besluit genomen over het gedichtje op haar muur. Het is geworden:
 
ik zoek een woord
een heel nieuw woord
een woord dat niemand kent
ik zoek een woord
dat zeggen wil
dat jij de liefste bent


Hans en Monique Hagen
uit: Jij bent de liefste

Zen

Terug van een heerlijk wellness-weekend met vriendin A. Helemaal in standje -10. Goh, wat is dat toch relaxed. Ik denk dat Pixelientje het ook heel fijn heeft gehad. Volgens mij heb ik haar gevoeld op vrijdagavond, vlak voordat ik slaap viel. Opeens voelde ik een raar schraapje. Ik schrok er gewoon van. Het duurde ook maar heel kort. Maar volgens mij was ze heel hard tegen mijn blaas aan het trappen. En ik heb gezien hoe hard ze dat kan! Rest van het weekend zat ze volgens mij in dezelfde modus als wij. 

Verder heb ik voor het eerst gevoeld dat mijn buikje begint te groeien. Ik heb een groot litteken dwars over mijn onderbuik, dus die zat altijd in de weg. Nu opeens voelde ik een strakke rand boven het litteken. Ik denk dat het is begonnen! 

Man, wat genieten was het dit weekend. 

Dit moet toch iedereen af en toe doen. Battery chargen voor de rest van het jaar (alhoewel ik het hiermee niet helemaal ga redden).

Op naar de 20 weken echo. Ga er eigenlijk gewoon vanuit dat met mijn dametje alles goed is.

It's a....

....girl! 

Whoop whooop!
Blij, blij, bij...

Wat een bijzondere echo was dit. Mijn dochter is een behoorlijke druktemaker, maar pakt ook haar rustmomentjes. Ze trapte mijn blaas volledig aan gort, maar ik voel daar nog niets van. Echt zo bizar!

Ik had nooit kunnen bevroeden dat ik zoveel geluk zou hebben. En toch is het zo. Ik wilde gewoon erg graag een dochter. Daarom heb ik me al die jaren ingesteld op een zoon. En dat was ook helemaal goed geweest. Maar nu het een meisje is.... ik vind het zo mooi dat ik nu de moeder kan zijn, die ik zelf heb gehad. Dat gevoel kan ik nu overbrengen op mijn dochter. Dat vind ik een mooie gedachte. Ik heb zelf 10 jaar een moeder gehad. Een moeder die superveel liefde gaf, strikt was, haar eigen dingen deed, maar bovenal alomvattende warmte en liefde gaf. Dat gevoel, dat is me het meest bij gebleven. En dat gevoel zou ik graag aan mijn dochter willen geven.

Ik hoop dat dat me lukt. Ik denk het wel.

Nu ben ik gewoon gelukkig. Punt!