Twee

Vandaag bij MCK geweest. Allebei mijn eitjes hebben doorgezet en zijn bezig te rijpen voor de eisprong. Nu waren ze nog maar 14 mm, dus wrs pas vrijdag mijn derde inseminatie. Ik reed terug en voelde me helemaal opgetogen. Wie had dat gedacht.

Babysitters Circus was op de radio op de terugweg ‘Everything’s gonna be alright’! Nou, lijkt me een fijn uitgangspunt. Vertrouwen, goede moed, het is allemaal weer terug. Gelukkig maar.

R. heeft vandaag de laatste hand gelegd aan enkele opnames op mijn werk. Zelf heb ik eea bij MCK vastgelegd. Best bijzonder. Zou wel super zijn als deze poging lukt. Dan heb ik zelfs mijn eitje vastgelegd! Hoe cool is dat… ik bedoel maar.

Back in business, in ieder geval geestelijk. Zo veel fijner dan mineur. Ook al weet ik dat dat er ook bij hoort. Maar ben elke keer weer blij als ik er overheen ben.

TBC…

Nog even

Donderdag hoorde ik van de dokter dat ik nog 3 IUI’s met hormonen mag doen. Dat vond ik een enorme opluchting. Ik merkte dat ik nog niet echt klaar was om het Icsi-traject al in te gaan. Dat voelde zo snel, zo definitief.

Vandaag voor de eerste echo geweest. Een van 8 en eentje van 10 mm zijn bezig te rijpen. Hoezee! Hopen dat het er woensdag/donderdag nog steeds 2 zijn. Na deze poging gaan ze de dosis Puregon verhogen, om zo de kans om 2 a 3 grote eitjes te vergroten. Ik vind het best. Als het mij helpt zwanger te worden… De grens ligt bij drie eitjes. En dat vind ik ook wel een fijne gedachte. Zo is de kans op een meerling minder groot. Een fijn uitgangspunt. Nog even dan is het al weer zo ver. Nog een paar dagen. Gelukkig gaat het snel.

Vanmiddag is R. geweest. Ze heeft gefilmd. Voor haar een opdracht van een opleiding tot cameravrouw, voor mij een prachtig document voor later. Alles is aan bod gekomen. De start, de klinieken, ethiek, vrienden, de wens, het vadergemis, de zin en enthousiasme, alles. Echt zo leuk om te hebben straks. Ik vind het nu al bijzonder om dit te mogen laten zien aan mijn pixeltje.

Klaar voor de volgende ronde. Zo voel ik me. Ik voel berusting, vertrouwen en ook toch zin. Ik kan het niet laten. Ach wie belet me?

Weer

Ik ben er weer. De grijze waas is weer opgeklaard. Mijn vertrouwen is weer terug en ik heb er weer ‘zin’ in. Zin de laatste poging. Dit wordt hem. Zo niet, dan gaan we over naar een nieuw traject. Eerst dit maar eens. Ben weer begonnen met spuiten. Apotheek belde vandaag. Puregon was niet op voorraad. Wanneer ik het nodig heb? Nou gelukkig pas maandag, aangezien ik steeds niet verder kom dan dag 11/12 met spuiten. Ook dat zal wel weer goed komen.

Morgen gesprek met mijn arts. Ik ga toch vragen waarom ik geen Pregnylspuit krijg om zeker te weten dat mijn eisprong niet wordt gemist. En ik wil vragen of ik toch een vierde IUI met Puregon kan krijgen, aangezien de eerste 6 IUI’s zonder hormonen ook niet zijn gebeurd.  Maar eens horen hoe ze daar tegenover staan.

Ik ben er weer klaar voor. Hoofd, hart en lijf staan weer in de zen-, go- en gaanmodus.Wat drie dagen zee allemaal niet voor een mens kunnen doen.

Conceptloos

Geen goed nieuws. Weer ongesteld geworden. Weer de diepte in. Weer de rollercoaster van emoties afvinken. Dit keer voelde ik ook naast boosheid vooral cynisme en recalcitrantie. Behoorlijk ook. Godverdomme, wat is dit kut. Zo, gezegd. En dan te bedenken dat het zondag ‘al’ gebeurde. Nu met die hormonentoestand heb ik gewoon cycli van 24, 25 dagen. Niks niet meer wachten tot dat 14… as if.

Ik voelde het vorige week al; die overbekende weeïgheid. En opeens was dat weg zaterdag. Ik vertrouwde erop dat het dus goed was. Zaterdagavond een earlytest gedaan met vriendin A. En dat was natuurlijk de story of my life: 1 streep. Ik was er gewoon ondersteboven van. Flink gejankt en superkut geslapen. Nu moest de rest nog komen.

Ik kan er maar niet bij dat het niet lukt. Daarom voel ik me boos. Ik snap het niet. Er is niets mis met me. Ik ben een gezonde vrouw van bijna 35. Hallo???? Wanneer is het verdorie mijn beurt? Van die totaal niet constructieve gevoelens en emoties. Waar ik geen zak mee kan, maar die gewoon nu heel erg op hun plek voelen.

Gister zo labiel als een deur. Vandaag weer bezig met opkrabbelen. Tasje pakken, want ik ga drie dagen even weg. Weg uit dagelijkse ellende (want zo voelt dat nu). Nadenken over Icsi, want dat is de volgende stap. Donderdag spreek ik mijn dokter weer.  Het eindstation nadert.

Ik weet, ik heb nog 1 IUI met hormonen over. Ga er eigenlijk niet vanuit dat die dan wel gaat lukken. Hopelijk kan ik dat gevoel nog weer ombuigen naar vertrouwen. Dat was wel fijner. Alleen, deze grijze waas heeft nu gewoon de overhand.

Ik vecht tegen mijn cynisme. Dat maakt mensen zo lelijk. Dat wil ik niet. Ik wil weer vertrouwen houden.

Ooit word ik moeder, maar gisteren en vandaag niet…..