Lang!

Wauw, voor het eerst in mijn ‘carrière’ als bam-er in spé ervaar ik het wachten als te lang. Veel te lang. Wat een ongelooflijk lange periode zijn deze 2 weken. Ondanks alle leuke, toffe, gezellige en fijne afleiding blijft het lang. Ik schiet van het ene uiterste in het andere. Van de volle overtuiging dat het weer niet raak is naar ‘zou het dan misschien toch?’. En daar word ik tegelijkertijd knettergek van.
 

Gisteren mezelf een halt toegeroepen. Ik oefen het mechanisme van hardop alles uitspreken, becommentariëren en ‘downsizen’. Het heeft zowaar wat geholpen. Ik ben benieuwd of ik dat nog 3 dagen volhoud. Want dan is het dag 14… Ik geloof acuut dat 14 vanaf een nieuw geluksgetal zou kunnen worden. Of ongeluksgetal natuurlijk. Maar ik vind eigenlijk de positieve insteek toch het meest bij mij passen. En ik geloof oprecht dat ik daarmee mijn hoop niet skyhigh laat zijn. Het een kan naast het ander bestaan. In een klein hoekje in mijn hoofd.

Want – zei ze nogmaals hardop tegen zichzelf – de kans dat het niet raak is, is vele malen groter dan wel…… en daar moet ik het deze laatste dagen mee doen…. 

On verra!