BAM!

Elke superlatief doet mijn gevoel te kort. Ik ben verdrietig, boos, teleurgesteld en verbaasd.  Mijn eerste poging IUI is gestrand. Bruut deze ochtend. Kort gezegd… een lesje nederigheid in optima forma.

Gewoon naar het werk gegaan, maskertje op en gaan. Dat werkt dus niet voor mij. Ik heb de verplichte nummers afgewerkt tot een uurtje of half 3. Steeds dwaalde mijn gedachten af. Waarom, waarom, waarom? Waarom nu niet eens een keer? Waarom heb ik geen geluk? Nou ja, van die vragen en gevoelens die je op zo’n eerste dag niet anders kan voelen en formuleren.

Ik weet dat er morgen weer een dag is. Eentje waar ik waarschijnlijk al meer vertrouwen ga hebben in de goede afloop van IUI nr 2. Maar nu nog niet. Zwelgen, doorleven, doorvoelen en me gewoon megakloten voelen. De grijze waas is er. Ligt als een zware deken om me heen. Dit is verdriet.

Ik vond mezelf deze laatste dagen ook al zo raar. Het was een nieuwe ervaring deze maand. Ik voel normaal prima aan dat het (weer) niet is gelukt, maar nu. Alsof die hormonen in de weg zaten, een loopje namen met mijn hoofd. Met mijn gedachtes. Mijn doosje vol hoop stond de laatste 3 dagen vol open. En daar ging ik… Ik kon het totaal niet meer stoppen, wegrationaliseren of wat dan ook. En hier sta ik nu. De volgende shift moet haast al wel iets gelijkmatiger verlopen. Dit was zo’n bizarre uitschieter qua emoties. Ik sliep er zelfs slecht van. En dat zegt wat bij mij.

Morgen is er weer een dag. En op een dag word ik moeder. Maar vandaag niet.