Tussenstand

Geen nieuws is ook nieuws. Merk aan mezelf dat ik zoveel rustiger, relaxed en overzichtelijker in deze exercitie sta. Ongelooflijk. Vooral rustgevend. Hoop dat dit gevoel nog een tijdje doorzet.

Ik lig op mijn bed, te luisteren naar de regen. Het is mijn vrije dag. Ik heb besloten dat ik echt vrij ben. Boekjes lezen, muziekjes luisteren en beetje doezelen. Heerlijk. Vrij zijn.

Het concept vertrouwen voelt vele malen beter dan hoop. Dat is een rauwe, alles absorberende emotie. Vertrouwen voelt rond, zacht; een fijne gemoedstoestand. Niet agiterend, maar berustend. Zo voel ik me.

In plaats van hopen dat dit gevoel in ieder geval tot dag 14 blijft, vertrouw ik erop dat dit zo blijft.

Van die dingen dus.

Ronde 2 een feit

Wauw.. als ik iets heb geleerd over mezelf de afgelopen 1,5 jaar is dat ik veel relaxter kan, wil en mag zijn dan dat ik voorheen altijd was. Man wat heb ik een energie verspild! Nu pas dringt het echt tot me door. Zien hoe de dingen lopen. Nee, maar dan echt zo ze lopen. Zonder dat je er ook maar iets van invloed op uitoefent. Wat is dat toch mooi!

Afgelopen 2 weken waren een snelkookpan. Na mijn bittere teleurstelling, die ik gelukkig na een paar dagen had verwerkt, op naar poging 2. Eigenlijk begon deze op het moment dat ik weer met Puregon startte. Dat is een natuurlijk moment om weer vooruit te kijken. Zo gezegd zo gedaan. Dag 6 had ik al mijn eerste echo. Toen waren er 2 follikels ruim 6,5 mm. Tja mij zegt het niet zoveel, maar de echoscopiste vond het prima. Belangrijkste was dat er niet meer groter zouden worden. Immers, ik ging 5 dagen naar Frankrijk. Dat past natuurlijk helemaal niet in zo’n planning. Maar goed, toch maar op gegokt dat ze niet te hard en er niet teveel zouden doorgroeien. Vandaag had ik op dag 12 mijn tweede echo.

Frankrijk was natuurlijk een ‘spuittechnisch’  een heerlijke uitdaging. Met 30 graden een spuit koud houden in een hotel waar de koelkast in de keuken staat en die was vanaf 19.00 uur dicht. Geen minibar op de kamer. Ook geen vriezer aanwezig in het hotel voor de koelelementen…. en ga maar door.  Dat blauwe doosje van me heeft heel wat locaties in het warme warme Zuid-Frankrijk gezien. Van een spuitje zetten in de sushi-tent tot een terras aan het pleintje, in de auto tot aan… you name it. Eigenlijk vond ik het allemaal wel mooi. Keer wat anders dan het geijkte ‘stipt om 20.00 uur aan de keukentafel’ aan het werk. Dit ging net zo mooi.

Heerlijke dagen gehad vol gezelligheid, ledigheid, zonnestralen, liefde en vriendschap en feest. Immers, mijn lieve vriendin H. stond voor de loco-burgemeester en produceerde een prachtige ‘oui!’ Wat was het mooi. Ik heb echt van A tot Z genoten.

Op de terugweg zondag bijna vergeten dat ik moest starten met de ovulatietesten. Bij de eerste Aire de huppeldepup eraf om vervolgens nogal brakjes deze o zo bekende handelingen te verrichten. Best nog een uitdaging op zo’n wc’tje. Fijn was anders. Ik keek enigszins wazig naar de testuitslag en schrok. Knalpositief. Weer zo’n moment waarvan ik dacht ‘waarom doet mijn lijf nou nooooit eens volgens een klok of desnoods boekje??’.  Eenmaal weer in de kokendhete auto (airco is stuk) de Kliniek gebeld. Daar moest de dame in kwestie eerst overleggen. Want ik niet vandaag nog even voor een echo komen zeker? Nee dat werd een beetje lastig.

Na wat overleg her en der werd besloten dat ik ‘s maandags dan maar gewoon op de afgesproken tijd moest komen om iig een echo te maken. Als alles goed was kon wellicht de inseminatie ergens ook die middag nog worden gepland.

Een beetje gespannen keek ik vanochtend dus mee. En gelukkig was het goed. Een mooi ei van bijna 20 mm. Ik tekende ervoor! Een kleine 2 uur later was ik er weer. Voor het volgende event. Dit ging net als de vorige keer in een vloek en een zucht. Het stelt ook niet zoveel voor, althans de behandeling. De impact ervan daarentegen is een stuk groter.

Toen ik in de auto terugreed naar mijn werk besloot ik dat het wederom tijd is voor een andere benadering. Die van de vorige ronde hielp ook niet echt. Daar werd ik helemaal gek van mezelf. Als ik nou eens geen hoop maar vertrouwen heb, werkt dat niet veel beter? Dat is wat rustgevender. Minder doorschietend in het ‘wat als’. Gewoon ervan uitgaan dat het er is en dat het goed gaat. Dus geen duimendraaien, maar uitgaan van een fait acompli. Dat voelt al zo’n stuk meer zen.

Ik ga het niet proberen, maar ik ga het doen. Ik heb vertrouwen in de goede afloop. Ik ga niet twijfelen en hopen of bang zijn of stressen (althans zo min mogelijk). Want als ik een ding wel heb geleerd is dat de klap vast weer net zo hard is. Daar is geen methode tegen bestand. Ik doe maar wat en dit doe ik nu. Ik focus me op het nu en niet op de volgende poging. Nu is het goed. Punt.

BAM!

Elke superlatief doet mijn gevoel te kort. Ik ben verdrietig, boos, teleurgesteld en verbaasd.  Mijn eerste poging IUI is gestrand. Bruut deze ochtend. Kort gezegd… een lesje nederigheid in optima forma.

Gewoon naar het werk gegaan, maskertje op en gaan. Dat werkt dus niet voor mij. Ik heb de verplichte nummers afgewerkt tot een uurtje of half 3. Steeds dwaalde mijn gedachten af. Waarom, waarom, waarom? Waarom nu niet eens een keer? Waarom heb ik geen geluk? Nou ja, van die vragen en gevoelens die je op zo’n eerste dag niet anders kan voelen en formuleren.

Ik weet dat er morgen weer een dag is. Eentje waar ik waarschijnlijk al meer vertrouwen ga hebben in de goede afloop van IUI nr 2. Maar nu nog niet. Zwelgen, doorleven, doorvoelen en me gewoon megakloten voelen. De grijze waas is er. Ligt als een zware deken om me heen. Dit is verdriet.

Ik vond mezelf deze laatste dagen ook al zo raar. Het was een nieuwe ervaring deze maand. Ik voel normaal prima aan dat het (weer) niet is gelukt, maar nu. Alsof die hormonen in de weg zaten, een loopje namen met mijn hoofd. Met mijn gedachtes. Mijn doosje vol hoop stond de laatste 3 dagen vol open. En daar ging ik… Ik kon het totaal niet meer stoppen, wegrationaliseren of wat dan ook. En hier sta ik nu. De volgende shift moet haast al wel iets gelijkmatiger verlopen. Dit was zo’n bizarre uitschieter qua emoties. Ik sliep er zelfs slecht van. En dat zegt wat bij mij.

Morgen is er weer een dag. En op een dag word ik moeder. Maar vandaag niet.

Lang!

Wauw, voor het eerst in mijn ‘carrière’ als bam-er in spé ervaar ik het wachten als te lang. Veel te lang. Wat een ongelooflijk lange periode zijn deze 2 weken. Ondanks alle leuke, toffe, gezellige en fijne afleiding blijft het lang. Ik schiet van het ene uiterste in het andere. Van de volle overtuiging dat het weer niet raak is naar ‘zou het dan misschien toch?’. En daar word ik tegelijkertijd knettergek van.
 

Gisteren mezelf een halt toegeroepen. Ik oefen het mechanisme van hardop alles uitspreken, becommentariëren en ‘downsizen’. Het heeft zowaar wat geholpen. Ik ben benieuwd of ik dat nog 3 dagen volhoud. Want dan is het dag 14… Ik geloof acuut dat 14 vanaf een nieuw geluksgetal zou kunnen worden. Of ongeluksgetal natuurlijk. Maar ik vind eigenlijk de positieve insteek toch het meest bij mij passen. En ik geloof oprecht dat ik daarmee mijn hoop niet skyhigh laat zijn. Het een kan naast het ander bestaan. In een klein hoekje in mijn hoofd.

Want – zei ze nogmaals hardop tegen zichzelf – de kans dat het niet raak is, is vele malen groter dan wel…… en daar moet ik het deze laatste dagen mee doen…. 

On verra!