Goede vibes

Zaterdag heb ik het gesprek gehad met donor S. Hij is weer in het land. Samen even koffie gedronken in de ‘grote stad’.  Ik voelde me een beetje nerveus. Immers, met Donor J ging het afscheid nemen niet geheel vlekkeloos. Ondanks dat ik dacht dat S anders zou reageren, voelde ik een soort spanning.

Toen we eenmaal op het terras zaten (ja ja de eerste keer van dit jaar!), waren we gezellig aan het babbelen over alle avonturen die hij had meegemaakt. Toen kwamen we bij ‘mijn’ stukkie. En daar ging-ie… En het ging goed. Wat ik al dacht over hem, bleek ook waar te zijn. Hij is oprecht en eerlijk. Ik vroeg me een nano-seconde af ik de juiste keuze had gemaakt. En dat heb ik. Geen ruis meer. Nu niet, maar later ook niet. Dat betekent zonder hem verder. Zijn kindness verwoordde hij vandaag nog in een e-mailtje: Just this to say thanks for Saturday – for making the effort to come into town, and sit down to talk.  Appreciated. You’ve again proved your thoughtfulness and elegance.  I wish you the very best of luck.

Ik ben oprecht blij dat we dit zo goed hebben kunnen afsluiten. Door zijn komst op mijn pad, had ik nooit de keuze gemaakt die ik nu heb gemaakt. Alles heeft zijn reden. Blijkbaar was het nodig. Een hoofdstuk is afgesloten. En nu alleen verder.  Zonder donor, maar met Denemarken. Voelt ergens heel bevrijdend.

Zus kan niet mee naar mijn eerste afspraak. Ook dat ik oké. Ik ga alleen. Het voelt goed. Het komt goed. Ik had het superleuk gevonden als Zus zou meegaan, maar zonder red ik me zeker ook. Ben gewoon heel benieuwd. Vooral naar het tijdspad dat ze voor me in petto hebben.

Afgelopen zondag geluncht met een aantal ‘medestanders’. Het was zo fijn, zo vertrouwd, zo eigen en zo speciaal. Ondanks dat we elkaar nog maar zo kort kennen, voelde ik een explosie van positiviteit, gezelligheid en herkenbaarheid.
Een goede match….

In ieder geval ergens nog een goede match.