Goede vibes

Zaterdag heb ik het gesprek gehad met donor S. Hij is weer in het land. Samen even koffie gedronken in de ‘grote stad’.  Ik voelde me een beetje nerveus. Immers, met Donor J ging het afscheid nemen niet geheel vlekkeloos. Ondanks dat ik dacht dat S anders zou reageren, voelde ik een soort spanning.

Toen we eenmaal op het terras zaten (ja ja de eerste keer van dit jaar!), waren we gezellig aan het babbelen over alle avonturen die hij had meegemaakt. Toen kwamen we bij ‘mijn’ stukkie. En daar ging-ie… En het ging goed. Wat ik al dacht over hem, bleek ook waar te zijn. Hij is oprecht en eerlijk. Ik vroeg me een nano-seconde af ik de juiste keuze had gemaakt. En dat heb ik. Geen ruis meer. Nu niet, maar later ook niet. Dat betekent zonder hem verder. Zijn kindness verwoordde hij vandaag nog in een e-mailtje: Just this to say thanks for Saturday – for making the effort to come into town, and sit down to talk.  Appreciated. You’ve again proved your thoughtfulness and elegance.  I wish you the very best of luck.

Ik ben oprecht blij dat we dit zo goed hebben kunnen afsluiten. Door zijn komst op mijn pad, had ik nooit de keuze gemaakt die ik nu heb gemaakt. Alles heeft zijn reden. Blijkbaar was het nodig. Een hoofdstuk is afgesloten. En nu alleen verder.  Zonder donor, maar met Denemarken. Voelt ergens heel bevrijdend.

Zus kan niet mee naar mijn eerste afspraak. Ook dat ik oké. Ik ga alleen. Het voelt goed. Het komt goed. Ik had het superleuk gevonden als Zus zou meegaan, maar zonder red ik me zeker ook. Ben gewoon heel benieuwd. Vooral naar het tijdspad dat ze voor me in petto hebben.

Afgelopen zondag geluncht met een aantal ‘medestanders’. Het was zo fijn, zo vertrouwd, zo eigen en zo speciaal. Ondanks dat we elkaar nog maar zo kort kennen, voelde ik een explosie van positiviteit, gezelligheid en herkenbaarheid.
Een goede match….

In ieder geval ergens nog een goede match.

Jeuj!

Vandaag haalde ik hem uit de brievenbus. DE brief met de afspraak met MCK. Dinsdag 20 maart is het zover. Dan heb ik mijn eerste intake. Ik hoop dat we een beetje spijkers met koppen kunnen slaan. Ik hoop het zo. Heb laatst bedacht dat ik nu binnen 2 jaar ongeveer weet of ik moeder ga worden/ben of niet. Ze hebben bij MCK een soort stramien waaraan je gewoon kunt aflezen wanneer Doomsday is. Immers, zes keer IUI, 3 keer IUI met hormonen, 3 keer IFV. Dat laatste kan – als je geluk hebt- best nog een aantal maanden duren. Maar eindig is het.
 

Ik ga ervan uit dat ik vast een heel aantal tripjes naar MCK zal maken. Hoeveel? Geen idee. Als ik mijn eerste afspraak heb, moet ik nog ongesteld worden. Of niet. We zullen het zien. Het wachtbankje zal zeer waarschijnlijk flex verlopen. Ik merk dat ik er steeds ‘minder’ mee bezig ben, omdat ik behoorlijk gefocust ben op de molen bij MCK.

Ik heb de keuze gemaakt. Ik ga het traject in met Denemarken. Niet met mijn live donor. De vereiste kaders heb ik gesteld. Een daarvan is dat ik zo min mogelijk ‘ruis’ op de lijn wil. Dat voelt het beste. Ik wil geen gedoe nu of later over veranderende afspraken of niet. Ik vind het idee van een donor afstand op afstand een prettiger idee. Ik was in de veronderstelling dat ik een live donor nodig had om aan de slag te kunnen. Ik wist toen nog niet van het bestaan van Denemarken. Nu ik dit een aantal keren heb gedaan, weet ik dat dit mij veel beter ligt.

En wat misschien nog wel het belangrijkste is, is het idee dat ik later even veel of even weinig als mijn kind weet van de donor. Ik hoef niets te verzwijgen, te verdraaien of toe te lichten. Ik weet het namelijk ook niet. Buiten de informatie die ik uiteraard wel heb. En die kan ik delen.

Dus betekent dit dat ik nu mijn donor (die weer terug is van zijn buitenlandse verblijf) moet vertellen dat ik niet meer met hem verder ga. En aangezien het afscheidsgebeuren met de vorige donor niet echt heel relaxed verliep, zie ik er wel een klein beetje tegenop. Zeer waarschijnlijk zie ik hem morgenmiddag. Anders binnenkort. Ik hoop dat ie er net zo relaxed instaat als dat hij normaal als persoon is.

Verder probeer ik mijn focus te verleggen. Meer uitgaan, een date organiseren voor mezelf. Gewoon drankjes doen zonder gedoe. Ik bedacht ik me opeens dat ik de allerleukste date voor een leuke meneer kan zijn! Geen gedoe, geen rammelend eierstokken, geen verstikkingsdrang, gewoon het nu; zijn! Hoera! Niks meer aan doen.

En nu maar kijken of dat idee in de praktijk uit te voeren is…..

To be continued!