En de tweede stap is gezet!

Op naar het MC Kinderwens. Een informatieavond. Veel vrouwen zijn erop afgekomen. Het valt op. Zoveel leuke, goed uitziende, fijne, aardige vrouwen. Allemaal zonder vent en ballen genoeg om aan hun grootste wens gehoor te geven. De een al verder in het traject dan de ander. Maar allemaal gedreven en een vorm van vastberadenheid.

Volgens mij zat ik daar als enige die al een jaar bezig was. Ik zag een aantal gezichtjes betrekken….. Het is dat het een verplicht nummer was, deze bijeenkomst. Het liefst had ik direct de intake gehad, maar ja procedures zijn procedures.

Wat heb ik ervan geleerd? Volgens de dames van MCK doen ingevroren zaadjes in IUI het niet slechter dan vers zaad. Dat was nieuw. De eerste de beste gyn riep direct al dat vers echt het allerbeste was.. .tja. Gek word je ervan. Geen eenduidigheid. Natuurlijk vind ik het een aantrekkelijke gedachte om deze dame te geloven. Desalniettemin is het telkens maar een kans van tussen de 12-20%. En daar heb ik er dus al een heel aantal van gehad.

Verder heb ik twee opties. Denemarken en mijn eigen donor. Allebei ingevroren zaad. Dat betekent dat ik mijn donor om tafel kan zitten om eens te horen of hij me wil helpen. En dan kan ik de keuze maken. Of de een of de ander. Ik weet het nog niet.

Ik werd bij het invullen van de papieren weer heftig geconfronteerd met deze queeste. De wens die zo hevig is. En tegelijkertijd het relativeringsvermogen dat via de achterdeur ook binnensluipt. Dat het allemaal nog wel eens heel lang kon gaan duren. Daar begin ik me bij neer te leggen. Ik kan niet anders dan de kaders zetten en ‘go with the flow’.

Ondanks de weinig nieuwe informatie vond ik het wel weer een heftige encounter met mijn wens om moeder te worden. Misschien ook maar goed ook. Dat het af en toe zo indringend is. Het lijkt al bijna ‘gewoon’  te worden. Twee weekjes op, twee weekjes af, uithuilen bij mijn lieve mede Bam-vriendinnetjes en weer bestellen. Dat patroon ga ik nu in zoverre doorbreken dat Leiderdorp erbij komt kijken.

Eerst maar eens laten bezinken. En morgen heel gauw de papieren op de bus doen

So far

Mijn huis is af. Soort van bijna af. Ik woon er prettig. Voel me er nu al thuis. En dat zal alleen maar meer worden. Dat onderdeel is van het lijstje afgevinkt. Nu de rest nog. Maar zo werkt het dus niet.

Uit alle gesprekken die ik her en der heb gehad, drijft een aantal onderwerpen steeds weer boven. ‘Je bent meer dan alleen mum-to-be’, ‘doen is jouw geval niet-doen’ en ‘verleg je horizon in tijd’ waren de meest opvallende. Ik begrijp en voel dat het waar is. Maar zie daar maar eens te komen. Ik weet dat ik goed op weg ben, het vergt alleen wat handelingen. En dat niet-doen of niets-doen is waar ik soms zo bang voor ben. Tegelijkertijd moet ik het vertrouwen blijven houden dat er geen ‘tijd’ verloren gaat. Tijd is tijd en gaat z’n gang. Ik heb daar geen invloed op. Ik heb de juiste (vervolg) stappen gezet, de kaders getekend. En nu meer focussen op andere dingen.

Werk bijvoorbeeld. Ik merk dat ik veel meer zin had. In de afgelopen maanden was mijn energie en focus behoorlijk verdeeld. De verbouwing heeft bijna alles opgeslokt. Nu ben ik er weer. Dat is een heel fijn gevoel. Zin om weer te knallen.

En het vermaledijde sporten. Ik heb het maar weer opgepakt. Ik weet dat het soort ‘self fulfilling prophecy’ is als ik er ook steeds op deze manier naar blijf kijken, maar god wat is dat lastig. Ik kreeg daar overigens wel een behoorlijke wake up call. Een verlaging van gewicht en vet zou niet verkeerd zijn… werk aan de winkel dus.

Soms denk ik wel eens, waarom kan ik nou niet gewoon iets met mezelf afspreken en me eraan houden? Dat lukt me bijna nooit. En dat frustreert me enorm. Het kloterige gevoel dat je er daarna aan overhoudt, is veel beroerder. En ik WEET het… en toch….

Vorige week wel gewoon naar de dokter geweest om ronde 3 Denemarken te doen. Het ging weer heel goed. Het was relaxed, dokter regelde tank-technisch alles. Ik hoefde letterlijk alleen maar te komen. Dat zal straks wel anders zijn. Maar goed, niet op de zaken vooruit lopen.

Uiteraard hoop ik dat het raak is, zodat ik niet de hele MM in hoef. Mijn gevoel zegt dat ik daar toch ernstig rekening mee moet houden. Als ik maar geen moed verlies. Dat lijkt me het ergste.  Gisteren las ik een blog van een dame in hetzelfde schuitje. Na 30 maanden is ze eindelijk zwanger. Ik las het en ik was zo blij voor haar. Terwijl ik haar helemaal niet ken. Vervolgens bekroop me enige jaloezie, maar dat kon ik snel de kop indrukken. Haar traject was zo lang, zwaar, pittig en vol tegenslagen en verdriet. Het helpt me te relativeren. Gelukkig. En hoop houden. Want mij haar kwam het ook goed. Net als dat het bij mij ook gaat gebeuren. Punt.