Stap 2

Wat zitten de tranen me hoog vandaag. Ik voel me de hele dag al huilerig en onbestemd. Als mijn vriendinnen er zijn om te lunchen, gaat het mis. Ik kan de waterlanders niet meer binnenhouden. Het zit me hoog. Opeens kwam ie binnen: het is niet gelukt om op de ‘normale’ manier zwanger te worden. Na een jaar van inseminaties, dokters, wisseling van donor en de Denen is het niet gelukt. Weer niet deze maand.

Ik zei de vorige keer nog tegen mijn huisarts dat we maar eens moesten praten over de vervolgstappen. Afgelopen donderdag zat ik bij haar. In tranen. Het besef dat ik wellicht nooit moeder ga worden, wordt ietsje reëler. Nog altijd heb ik het vertrouwen dat het wel komt. Maar de weegschaal helt wel iets meer over naar ‘misschien nooit’.

Samen met de dokter hebben we gepraat over de vervolgstappen. En mijn frustraties om overal voor een dichte deur te staan, of zelfs niet eens te worden toegelaten. Ja, want…ik ben een soort inferieur ras…alleenstaand.  Poeh. Er is natuurlijk de Geertgen kliniek waar mijn dossiertje op de plank ligt. Maar ik vind het zo ver, dat Brabant.

Dok heeft direct voor mij een gyn-praktijk in de buurt gebeld. Nul op rekest. Ze zei dat we toch echt naar een fertiliteitskliniek moesten. Mijn lieve dokter bood aan om de eventueel beschikbare klinieken in de buurt voor mij te gaan bellen. Erg lief van haar. En dat deed ze.

Na een dag belde ze al terug. MC Leiderdorp heet me welkom, maar alleen als ik mijn eigen donor meeneem. Of mijn in the flesh donor gaat mee (als ie ooit nog terugkomt…) of ik neem de Denen wel mee. Eerst weer naar een informatieavond eind februari, dan een intake, dan onderzoeken en dan pas een eerste IUI. Dus dat zal wel april worden of zo. Tot die tijd ga ik wel nog naar mijn eigen dokter en gewoon door met de inseminaties. Zolang het tegendeel nog niet is bewezen, is er nog niets met me aan de hand. Ik hoop ook dat dat zo blijft. Maar ja, als er wel wat is, wil ik het toch graag weten en een volgende fase in kunnen.

De dag van de informatieavond is op dezelfde dag dat ik exact een jaar geleden mijn eerste ZI had. Wat was dat een mijlpaal. Vreselijk vond ik het. Dat ik zo diep ben gezonken. Ik voelde me zo’n mislukkeling. Dat gevoel is wel weg. Alleen als ik de bureaucratie weer tegenkom. En bang dat me dat dus weer gaat gebeuren. Er is dit jaar veel gebeurd. Veel geleerd, wijzer geworden. Tranen vergoten, keuzes gemaakt. Ik voel me in dit traject soms zo alleen. Vriendinnen willen er wel zijn en zijn er ook, maar toch weer niet. Ze kunnen zich het niet voorstellen. Omdat ze niet alleen zijn. En dat snap ik dan ook wel weer.

Hoe heeft het toch zo ver kunnen komen. Ik weet het, er zijn genoeg dames die ook nog niet zwanger zijn, maar ik kan alleen voor mezelf praten. Nooit had ik gedacht dat ik na 1,3 jaar nog steeds niet zwanger zou zijn. Ik moet echt een heel grote aanpassing doen. 2014 lijkt me nu een reëlere optie dan 2012. Dat vind ik pittig.

Meestal ben ik opbeurend en opfleurend. Vandaag niet. Vandaag is het geland. Ik heb de volgende stap gezet op mijn weg om moeder te worden. Wat kan een diep en lang gekoesterde wens soms zo’n pijn doen……

Tankperikelen

Het zit er weer op. ’30 million up the tube’ zullen we maar zeggen. Dit was eigenlijk de allereerste keer dat ik daadwerkelijk relaxed was. En ik kan het weten want op de dag van de eerste inseminatie kwam ik vrolijk aangecruised bij de dokter. In de spreekkamer vraagt de dokter allervriendelijkst waar mijn tank is. Ik kijk hem volgens mij wezenloos aan, want ik was in de vaste overtuiging dat deze de dag ervoor was afgeleverd. Niet dus. De dokter heeft de hele praktijk afgestruind, maar niemand was gestruikeld over een 10 kg zware tank… Als ie later op de dag nog zou worden bezorgd, dan kon ik gewoon in de middag weer terugkomen. Ik was vrij rustig, omdat ik ook nog geen positieve LH test had. Geen paniek dus.

Op kantoor de track and trace maar eens beter bekeken. Bleek dat ie wel was afgeleverd, maar tijdens de lunchpauze van de assistentes. Tja, dan hang je.

Om half 2 werd de tank keurig alsnog afgeleverd. En ik testte positief. Win win dus. De twee inseminaties gingen deze keer heel fijn. Dok en ik zijn tegenwoordig op voornamen en drie zoenen bij het afscheid-basis. De man is 63 en hoopt zooooo vreselijk hard dat het lukt. Alleen al zijn fibes zijn van onschatbare waarde.

Na de tweede keer nam ik de tank mee naar huis. Zaterdagochtend deed ik de bonusronde zelf. Dat ging niet helemaal goed.  Eerst ‘brandde’  ik mijn vinger aan het stikstof. Daarna kwam er veel te veel lucht in het spuitje. En terugbrengen in het buisje ging niet meer. Ik heb het beste er maar van gemaakt. En het echt als bonus gezien.

Eenmaal weer up and running DHL gebeld. Uiteraard halen ze alleen op weekdagen en onder werktijd op. Tja. Zo’n enorme tank MET een sticker (inclusief expliciete vermelding van de Deense bank plus inhoud) in huis te hebben, was niet echt een prettige gedachte. De bouwvakkers, schilders en installateurs zijn maandag om 7 uur gewoon weer present. Ik heb nog geen kasten, dus open en bloot voor de oven parkeren vond ik niet tof. Als je denkt dat vrouwen nieuwsgierig zijn, bouwlui verslaan ze met vlag en wimpel! Dus op zaterdagmiddag met tank en al door mijn straatje gehobbeld om hem in mijn auto te zetten. Braaf op de achterbank, gordeltje erom heen en een jasje erover. Hij staat er nog steeds. Tot vrijdag, dan halen ze hem op.

Als dit de lastigste beslissingen zijn, ik teken ervoor.
Heb nog lang een doorijlend gevoel over gehouden aan mijn gesprek met de wijze man. Het verplaatsen van de stip op de horizon, én daar daadwerkelijk vrede mee hebben is zo’n fijn vooruitzicht. Maar het echte omzetten, het laten doorsijpelen in je vezels is in de praktijk iets weerbarstiger.

Ik merk dat ik nu wel vaker denk dat er nog meer pogingen zullen volgen. Dat dit het niet zal zijn. Zonder dat dit een doemdenk-gevoel is. Dat is voor mij verschillend. Ik wil heeel graag nu zwanger zijn. Maar de realiteit dat dat niet gebeurt, is supergroot. Sterker nog, what are the odds…? Ik bedoel maar.
Dus.

Neemt niet weg dat mijn ‘ik wil ook’ en ‘wanneer ben ik eindelijk aan de beurt’- gevoelens me best vaak in de weg zitten. Erover nadenken, bij stilstaan en er niet al te zwaar aan tillen is het enige dat ik kan doen.

Meedeinen op de golven van rust, onrust, hoop en teleurstelling. Er bijblijven en het overzien. Makkelijk…. het typen van deze woorden. Het is zeker en wel een verwoording van mijn gedachtes en gevoelens, maar waarom is de praktijk toch soms zo vreselijk weerbarstig (of zelfs bij vlagen oneerlijk)?

Nieuwe kansen?

Een nieuw jaar. Dat betekent weer nieuwe kansen. Ik heb er weer een nodig…. helaas. Werd weer eens on the dot zaterdag ongesteld. Geeveedee. En dat op oudjaarsdag. Ik had behoorlijk veel moeite om me weer enigszins snel te herpakken. Er moest immers worden feestgevierd.

Ik ben diep teleurgesteld en verdrietig dat het weer niet is gelukt. Het sneed gister zo onverbiddelijk door mijn ziel.  Zelfs met IUI dus niet raak. Gaat het dan wel ooit eens lukken? Ik WIL moed houden. Ik WIL niet bij de pakken neer gaan zitten. Ik GA moeder worden. En toch.. ik weet dat ik niets in de hand heb. Ik ben volledig overgeleverd aan de goden of wat er voor door moet gaan. Ik zal me nederig moeten blijven opstellen.

Vandaag knop geprobeerd om te zetten. Morgen ga ik verhuizen. Dan ga ik het nestje voor mij en mijn pixeltje betrekken. Ik blijf overtuigd dat er een kindje komt. Via welke weg, hoe en wat… ik weet het niet. Maar ik zet ook weer in 2012 door. Zou dit dan eindelijk mijn jaar worden? Ik hoop het zo vreselijk….