Ruimte, afscheid en D-day

Moe zit ik dit stukkie te typen. Ik merkte dat ik behoefte had om eea van me af te schrijven. Er gebeurt zo ontzettend veel op dit moment in mijn leven. Ik word er zo blij van. Ondanks dat het niet zo een, twee, drie is geregeld. Steeds meer komt the bigger picture binnen zweven!

Ik ben nu hartstikke druk om mijn huis helemaal klaar te maken voor de verkoop. Oftewel buurtjes vragen of ik mijn meuk daar tijdelijk in hun logeerkamertje mag zetten als er kijkers komen. Ik heb natuurlijk veel te weinig ruimte. Ik moet alle strakke USP's wel goed naar voren laten komen. Helaas zijn mijn mega diepe kasten ook van die USP's…oftewel uitmesten dus!

Alle plintjes in de badkamer zijn weer brandschoon. Alle oneffenheden hebben een stipje verf gehad. Een kitje in de badrand, ach en ga zo maar door. Vanavond dacht ik dat ik zowat in een hotel woonde. Maar! De eerste kijkers komen dinsdag. Dus niet voor niets. Natuurlijk zijn dat pas de eerste kijkers. Maar het geeft gewoon een fijn gevoel er positief in te staan en lekker voluit te hopen dat zij heel enthousiast zijn! Ze komen met een makelaar, dat geeft de burger moed. En daarbij, er zal toch wel eerder een huis zijn verkocht dat door de eerste kijkers is gekocht? Zo niet, rechargen voor de volgende!

Ik merkte laatst dat ik gedachteloos hardop aan het praten was en ik tegen mijn huissie zei dat het me zo goed heeft gediend de afgelopen 6 jaar. En dat ik daar blij om was. Moet niet gekker worden, was mijn volgende gedachte. Maar er zit wel een kern van waarheid in. Ik ben al aan het afscheid nemen. Ik ben klaar voor de volgende stap.

Kun je je dus enigszins voorstellen hoe moeilijk het is om niet los te gaan in allerlei bezichtigingen in het dorp? Moeilijk, moeilijk vind ik het. Maar, als ik mezelf dat ga toestaan, word ik superenthousiast en kan ik er niets mee omdat mijn huidige huis eerst moet worden verkocht….iets met oude en nieuwe schoenen geloof ik.

Gisteren een superleuk vrijgezellenfeestje gehad. Een van de aanwezigen die ik niet zo goed kende verzuchtte WAAROM ik toch niet een leuke vent had… tja….wist ik het, dan had ik hem waarschijnlijk al lang gevonden. Of hij mij. Nu mijn lieve vriendinnetje gaat trouwen en ik dit van dichtbij meemaak, bespeur ik bij mezelf wel eens een gemis. Ik had het ook graag anders gezien. Onderdeel willen zijn van een eenheid. Met z'n tweetjes. Intimiteit, teamvorming, ach de bekende riedel. Gelukkig zijn de al te scherpe randen hiervan door mijn toekomstige gezinsuitbreiding weggenomen. Maar toch, een kind is geen volwassene. Dat is nogal een verschil.

Kan die superleuke meneer niet gewoon aanwaaien zodat ik het met hem over mijn plannen kan hebben? Hmm…contradictio in terminis heet dat geloof ik. Ik denk niet dat er eentje zo gek ik aan de zijlijn te staan om mij moeder te zien worden en hij geen vader. Het kan wel, alleen het zullen er niet veel zijn, ben ik bang. Dus visualiseer ik maar weer het resultaat van deze weg. Een kind. Mijn kind. En dat is het waard.

En weet je wat nou zo grappig is? Ik bedacht laatst dat ik aan mijn allergrootste wens invulling ga geven. Daardoor ontstaat er zoveel ruimte voor andere ideetjes, gedachten en doe-dingen. Dit fenomeen of proces zal vast een naam hebben, I don't know, maar ik omarm het!

Naar mijn D-day kijk ik erg uit. Nog 1 week en dan weet ik iig welke kant we opgaan. Thuis doen of via de kliniek. Either way, ik heb er vrede mee. Vandaag even mijn donor gemaild om alvast een afspraak te maken voor over een paar weekjes. Hij is nu in het buitenland. Hopelijk reageert ie en kunnen we ergens begin februari een plan de campagne maken.

Mijn ovulatie laat op zich wachten, terwijl mijn menstruatie een week te vroeg kwam. Daar had ik niet op gerekend. Maar ook dit zal vanzelf in het ritme komen. Vertrouw ik op.

Zo nu mijn lijf opladen voor een heftige volle week!

Weer wat geleerd

Vandaag weer richting het Zuiden afgedaald. Daar gingen we weer. Vlak voor de kliniek weer even koffie gedronken bij een wegrestaurant. Tegen lunchtijd kwamen we terug voor een soepje. Ze herkende ons zowaar. Maar goed, dat was ook niet zo moeilijk als er een kip, paardekop en twee tetterende zussen aanwezig zijn in de zaak.

Het gesprek was dit keer met een Groningse counselor. Deze dame had wat meer haar op haar tanden dan de vorige. Zus en ik waren hier wel blij mee. Bedoeling van het gesprek was om mijn keuze door te geven. Tja. Da's vrij duidelijk. Zelluf doen of de natuur een handje helpen. Dat begreep zij ook. Fijn dus. Op naar de inhoud van beide mogelijkheden.

De zelfinseminatie-ronde was een aardige. Ze vroeg naar mijn donor. Hoe ik hem heb leren kennen enzovoort. Ik vertelde daarover. Opeens zag ik haar gezicht veranderen. Ze vroeg een specifieke vraag over hem. Na mijn antwoord gaf ze aan dat hij al bekend was bij deze kliniek. Da's dan weer handig voor als ie mij gaat helpen in het IVF-traject. De donorwereld is toch wel klein zo….

Verder kon deze dame allerlei verhalen vertellen over hoe het vroeger ging. Ik wenste spontaan even dat ik zo'n 20 jaar geleden stond waar ik nu sta. Een single dame zwanger maken, werd in elk ziekenhuis 'erbij' gedaan door een welwillende gyn. Donoren regelen was vaak geen een probleem. Veel werden er 'geronseld' wanneer ze patiënt waren geweest in het fertiliteitstraject voor stellen. Immers, het was  volledig anoniem. Het zal we een gechargeerde versie zijn, maar tegen de discriminatoire situatie van tegenwoordig kan het niet op!

Nadeel van de veranderde wetgeving is vooral het feit dat donorzaad onder de orgaandonatie is weggezet. Dat betekende voor bijna alle ziekenhuizen heel veel gedoe en aanpassingen van labs. Het moest immers opeens voldoen voor als er een nier- lever of harttransplantatie zou plaatsvinden. Tja en dan loopt het aantal donorziekenhuizen zeer rapjes terug… en bij die paar overgebleven ziekenhuizen en klinieken, heb ik geprobeerd binnen te komen. Gelukkig zijn ze bij deze kliniek erg vooruitstrevend en willen ze iedereen helpen. Goed bezig dus!

Dat was eigenlijk het nieuwe van deze afspraak. Mijn leermomentje.

Uiteraard verder doorgevraagd op het IVF-traject. Ik ga er vanuit dat dat mijn trajectje wordt. Zo niet, valt het altijd weer mee. Zo ja, dan ben ik daar nu al op ingelezen en ingespeeld. Ik bedacht me dat ik wel een groot voordeel heb. Ik ben niet murw geslagen met cumulatieve teleurstellingen. Ik begin fris en fruitig en vol goede moed aan het traject. Welke variant het ook wordt. Denk dat dat me wat meer veerkracht geeft.

Desalniettemin is het vooral een heen-en-weer-gerij. Zo'n hormoonmaand geeft een aantal afspraken, de punctie ook en de terugplaatsing is zelfs in Belgisch Limburg… Zus en ik hebben maar besloten er een toeristisch ding van te maken. Wie komt er namelijk nou in Genk?? Misschien kan ik hier straks wel de short version of de Lonely Planet van big city Genk geven…hoop het niet.

Als deze maand mijn ovulatie weer prachtig op tijd plopt en de 31e geeft een goede uitslag, ga ik met mr D overleggen om een plan de campagne te maken voor de zes maanden daarna (of zoveel korter!)

Projectmanagement is er niets bij…

Mijn jaar

Voldaan plof ik vanavond op de bank. Kom zojuist terug uit Frankrijk waar ik met dierbare vrienden Oud en Nieuw heb gevierd. En 4 discs van het zesde seizoen van Dynasty heb afgevinkt, maar dat terzijde. Het was er prachtig, het was gezellig en levendig. Het was goed. 

Er waren twee baby's mee een een kleuter van 4,5. Ik merkte in alle vezels in mijn lijf dat ik er zo aan toe ben. Zo'n warm frummeltje tegen je lijf aanhouden om het te sussen als het huilt. Om oogcontact mee te maken en te laten schateren van het lachen. Om te leren huiltjes en boertjes te herkennen. Om spelletjes kwartetten en mikado mee te doen, om mee appeltaartjes te bakken. Om briljante, oprechte en vertederende uitspraken van op te schrijven in een schriftje. Om met heel mijn hart van te houden.

Dit keer voelde ik geen steek van jaloezie. Het komt ook op mijn pad. Ik weet het. Ik voel het. Ik heb 2010 ritueel afgesloten.Alle narigheidjes en verdrietten van de afgelopen jaren heb ik pardoes in de open haard gegooid. Op de valreep van 2010 kreeg ik een fijne mail van mijn donor. Nu weet ik het echt heel erg zeker. Hij staat er helemaal achter en haakt niet zomaar af. Top dus. Daarbij, mijn eerste ovulatie vond plaats op 1 januari. Ook dat is nu afgevinkt. Ik ben 2011 met zo'n geweldig gevoel begonnen. Beter kan haast niet. 

Volle vaart vooruit. Ook al zijn dat kleine stapjes. Ach…elk stapje is er één. Een belangrijke stap is gezet. Maandag 31 januari staat mijn eileideronderzoek gepland. Dan hoor ik hoe het ervoor staat. Overigens, in mijn vorige blog sprak ik over glijbanen. Ik ben even door de gyn bijgespijkerd en ze lijken meer op anemonen. Houden we erin dus. Maar goed, die beste anemoontjes werken wel of niet meer mee. Het wordt een soort van D-day. Er is – heb ik bedacht-  geen foute of goede uitslag. Het is zoals het is. IVF is een zwaar traject, dus liever daarom niet, maar als dat de weg is….ik ga er niet vanuit. Ik ga het meemaken.

Ik hoop dat iedereen net zo'n goede start heeft van 2011 als ik. 
En dat een ieders dromen en wensen mogen uitkomen!