Overpeinzing

Je tweede vlucht al naar Stockholm. Alleen nu ben je in principe af. Dat klinkt raar: af. Zit jij al in jouw lijfje? Ik denk van wel. Je ziel, jouw eigenheid, jouw karakter is er al.  Een van de uitingen zijn je trapjes in mijn buik. Ik ben me heel bewust van jouw aanwezigheid. Dat stemt me diep gelukkig en verbind me met jou. Mijn dochter. Toch ervaar ik niet het 'mijn' in mijn dochter. Ik ben me ervan bewust dat je ook heel erg jezelf bent. Dat vind ik spannend en wonderlijk. 

Je komst in mijn leven is zo welkom, zo bijzonder, zo geliefd! Ik voel me oprecht dankbaar en gezegend. Soms vergeet ik bijna deze gevoelens op zielsniveau. Immers er zijn heel aardse zaken waarmee ik me mee bezighoud. Je kamertje, zorg, spulletjes, kleertjes, kaartje, etc. Maar het gaat om jou en mij. 

Je bezorgt me euforie en een continu gevoel van tevredenheid. Of nee beter compleetheid. Dat klinkt raar. In mijn eentje ben ik toch ook compleet? Ik dacht altijd van wel. Maar nu je in mijn buik zit ervaar ik het hele gevoel. Liefde is het enige dat meer wordt als je het deelt. Dat voel ik nu al.

Ik hoop oprecht dat zuslief bijdraait en niet boos moegestreden en rancuneus blijft. Ik wil toch proberen om dit te op te lossen. Ik hoop het zo.
Ga sms-en. Dat ik volgende week even langs kan komen. Heb gewoon met haar te doen. Het is niet zij tegen ons. Helemaal niet zelfs. Ondanks haar verwijdering van ons. Zij kiest haar manier om ermee te dealen. Iets meer nemen ipv geven.  Ik kan er mee omgaan nu. Maar zij zelf nog niet heb ik het idee. Ik hou wel veel van haar. Meer dan ze zelf volgens mij weet....

De volgende stap

Gek toch, dat ik bellen naar de VK lastig vind. Alsof ik hen belast met mijn miemeltjes. Toch is dat niet zo. Maar ik ervaar het wel zo. Ik heb vorige week gebeld. Ik dacht dat ik namelijk geruster gesteld zou kunnen zijn dan dat ik op dat moment was.

We hebben een korte echo gemaakt om te zien of er genoeg vruchtwater was en ze lekker beweegt. Dat doet ze. Mijn baarmoeder groeit goed. Oftewel ik moet me echt geen zorgen maken over dat ik niet zo hard groei, zowel in kilo's als buikopzicht. Nog steeds hang ik rond de 1,5 kilo. Het zij zo. Ik zie wel dat mijn buik begint te komen. Daar word ik wel blij van.

Maar leukere zaken! Vandaag komen vrienden en familie me helpen alle meubeltjes en andere ongein in elkaar te zetten/ op te hangen etc. Ik heb er zooooooooo'n zin in! Het is zo vreselijk tijd om de volgende stap te zetten.

Alle kleertjes die ik heb gekregen, wil ik graag in de kast leggen of ophangen. Ik heb een box (!) vol kleertjes uitgesorteerd op maat, liggen. Ik ben er zo blij mee....! Lang leve mijn lieve vriendinnetjes.

Straks kan ik echt lijstjes gaan maken wat er echt nog moet komen, welke mandjes, kastjes of plankjes nog ontbreken etc. Ik heb er zin in!

Ben trouwens ook benieuwd of het in het echt ook allemaal zo cool wordt als ik in mijn hoofd heb....

On verra!