Het begint

Mijn buik begint eindelijk te groeien. Het heeft best lang geduurd (althans voor mijn gevoel). Ik kwam ook maar niet aan op de weegschaal. Nu, bijna 25 weken, ben ik 1,5 kilo aangekomen. Hopelijk blijft een beetje binnen de perken; immers ik heb nog wel een gevulde koekjestrommel over waar ze fijn vanaf kan snoepen :-). 

Maar goed, het gaf toch wel een klein twijfeltje, vooral in het licht van de omtrek van haar hoofdje. Bij de verloskundige heb ik haar weer even gezien en ze ligt heerlijk te spartelen in genoeg vruchtwater. Ze groeit gelukkig goed. Mijn baarmoeder komt al tot boven mijn navel. Dus allemaal goed nieuws!

Zwanger zijn. Het is een bijzonder fenomeen. Ik voel me goed, ondanks wat vervelende kwaaltjes zoals bandenpijn, obstipatie en.. ach dat was het eigenlijk ook wel. Ik heb niets te klagen. Dit hoort er gewoon bij. Mijn lijf is heel duidelijk bezig met andere zaken. Dat vind ik zo bijzonder. Ik heb er geen grip op. Het gebeurt onder je neus! Opeens is mijn buik gegroeid, opeens heb ik blossen op mijn wangen, opeens valt mijn haar minder uit, opeens slaap ik slechter, opeens... het komt altijd onverwacht. Ik ben vooral heel benieuwd wat er nog allemaal gaat gebeuren de aankomende 15 weken. Leuk spannend allemaal. 

Ben begonnen met buikenyoga. Grappig om al die buiken bij elkaar te zien. We zijn allemaal ongeveer even ver. Ik denk dat het een heel nuttige exercitie is. Temeer omdat de lessen door mijn bevallingscoach worden gegeven. Ik heb veel vertrouwen in haar en haar kunde. Als ik ergens niet tegenop zie, dan is wel de bevalling. Gelukkig maar.

Ik praat steeds meer tegen mijn dochter. Alsof ze er steeds 'meer' is.  Toch vergeet ik het soms ook. Dat is ook heel raar. Dan ben ik echt met andere dingen bezig en opeens bedenk ik me 'oh ja! ik ben zwanger!'. Allemaal nieuwe gewaarwordingen.

Wat een prachtig proces is dit toch. En vanaf mijn roze wolkje is het misschien wel nog fijner.... 

Lichtroze

Mijn wolkje verbleekte deze van dieproze naar lichtroze. Voor het eerst in mijn zwangerschap heb ik me ongerust gemaakt (op de allereerste echo na). Woensdag was ik bij mijn VK. Ik nam met haar de resultaten van de 20 weken echo door. Toen pas zag ik dat mijn Pixelientje helemaal onderaan de curve bungelt wat betreft haar hoofdomtrek. Dit had ik vorige keer helemaal niet zo geregistreerd. Toen was ik meer bezig met de onkunde van de dame van de echo. 

Ik schrok behoorlijk. Kan ik wat doen? Wat betekent dit? Een vreselijk gevoel had ik. De VK was heel lief. Ze zou sowieso de poli bellen om aan te geven dat ik bij de aanvullende echo door een ervaren iemand werd geholpen en dat ze alles nog even een keer nameten. 

Eenmaal aangekomen op mijn werk, kwamen de tranen. Ik voelde me zo kloten. Stel nou dat er wel wat met haar aan de hand is? Heb ik iets verzaakt? Had ik juist iets moeten doen? Et cetera... Normaal gesproken ben ik helemaal geen piekeraar, helemaal niet als ik er niets aan kan doen. 
Dat lukte dus voor geen meter die dag. 

Met lood in mijn schoenen ging ik de dag erop naar het ziekenhuis. Ik was behoorlijk opgefokt. Bij het vinden van een parkeerplaats ging het al mis. Ik kom hier niet vaak, dus ik had niet door dat het een soort eenrichtingsparkeerplaats was. Het was druk. Opeens stond ik al weer voor de uitgangsslagboom. Vlak ervoor was een plekje om even naar de automaat te lopen. Ik heb er geparkeerd en heb gevraagd aan de meneer van het info-hokje of ik hier mocht staan. Nee, eigenlijk niet was het antwoord. Tjoep tjoep, daar waren ze... de tranen. Die man wist helemaal niet waar ie kijken moest. Toen mocht ik blijven staan. Gelukkig bestaan er aardige mensen...

Eenmaal binnen was ik vrij snel aan de beurt. Ik had een wat oudere, kranige tante voor me. Toen moest ik alle frustratie en onzekerheden even in een tissue achterlaten. Ze was heel begripvol en stelde direct voor om alles opnieuw te meten en me precies te vertellen wat er te zien was. 
Heel fijn. 

Aan het einde hebben we alle resultaten besproken. Nog steeds is het hoofdje van mijn meissie op de laagste curve gemeten. Maar ze heeft me absoluut verzekerd dat die curves er niet voor niets zijn. Elk kind verschilt, mijn kind heeft gewoon een kleiner hoofd (vooralsnog) en een kleinere buikomtrek. Verder is namelijk alles helemaal goed het haar. Terplekke besloot ik haar volledig te vertrouwen en mijn zorgen opzij te zetten.

Dat is gelukt. Ik voel me weer goed. Ik voel Pixelientje regelmatig trappelen in mijn buik. Samen kunnen we alles wel aan!


Ik kroop weer gerustgesteld op mijn donkerfuchsiaroze wolkje!