Terugblik... nee vooruit!

Wat een bewogen jaar was het. Eindelijk eentje die ik supergoed kan afsluiten. Mijn grootste wens wordt werkelijkheid. Dat ik dit mag meemaken. Ik voel me dankbaar. Heel erg dankbaar. Het is en blijft best lastig om altijd maar naar de positieve dingen te kijken, naar de dingen die je wel hebt. Ook dit jaar vond ik het soms pittig. Maar het is gelukt. De euforie van donderdagavond 4 oktober 2012 zwermt nog door mijn lijf. Nog steeds zit ik hardcore op mijn wolkje. Met een minor inzinkinkje voor de allereerste echo, gaat de wolk gestaag omhoog. Ik geniet steeds meer. Dat stemt me blij en vooral, het geeft me rust. Ondanks de 3 miljoen dingen die ik moet, mag en kan regelen, het geeft me rust.

Nergens zie ik intrinsiek tegenop. Noem me naïef, maar het komt allemaal wel goed. En zoals we in Twente zeggen: ‘As ’t nich lös löp, dan löpt wa vast’. Tja, een waarheid als een koe. Dan zien we dan wel weer.

De wonderen zijn overigens nog de wereld niet uit. The greater something had wellicht nog een kleine verrassing in petto. Bij de pretecho van 24 december dacht de echodame met 90% te kunnen zien dat Pixel een Pixelientje is. Nou, daar was is wel even stil van. Nee, dat dekt de lading niet. Het was oorverdovend stil. In mijn hoofd, in mijn hart en in mijn buik. Ze hield zich acuut rustig en stil. Zodanig dat we het niet met zekerheid konden zien. Vreselijk!!!! Al die tijd ingesteld op een knul, is de kans dat het dametje wordt opeens gereed aanwezig. Maar niet met zekerheid. Ik haat die onzekerheid…..

Maar goed of uitzitten tot de 20 weken echo of er nog eentje inplannen. Ik weet het nog niet. Ik kan namelijk haast niet geloven dat het een meisje is. Want daar ben ik namelijk ook ENORM blij mee. Maar een zoon heb ik al die jaren voor de geest gehad, om er aan te wennen. Ben ik er aangewend, krijgen we deze turnaround… joh, het zal ook eens gaan zoals ik bedacht had ☺. Ook wel weer mooi dit.

Dus met een kleine hick up dus het nieuwe jaar in. Ik heb er onwijs veel zin in. Laat 2 januari maar komen. (De eerste sla ik principieel over.) Ik ben er he-le-maal klaar voor.

Lieve lezers, ik wens jullie allemaal een liefdevol, gelukkig en vooral vruchtbaar 2013!

Pixels eerste reis en andere overpeinzingen

Terwijl ik dit typ, vlieg ik kilometers hoog door de lucht, op weg naar Stockholm. Het is buiten -55. Ik zit binnen aan het raam. In mijn oren hoor ik Racoon en Ilse de Lange. Ik lees de Happinez. Opeens bedenk ik me dat dit Pixels eerste reis is. Weliswaar in mijn buik, maar toch. Zijn eerste reis. Achter mij hoor ik een baby huilen. Het raakt me. Het zou mijn kind kunnen zijn. Maar is het niet. Nog niet. Ik had bedacht dat ik dit jaar in de zomer met pixel ook wil gaan vliegen. Het kan, waarom niet? Ik ben benieuwd hoe ik me dan voel. Of het ook voor mij allemaal gaat gelden.
 

Ik zie vrouwen om me heen enorm cocoonen,  redderig en angstig worden etc. Ik ben gewoon benieuwd. Ik veroordeel niets, maar ik kan me niet voorstellen dat ik ook zo ga omslaan. Is het wel zo, dan zie ik het dan wel weer.

Sowieso voel ik me buiten enorm gezegend dat me dit geluk is gegund, enorm hetzelfde. Ja, ik straal meer en ga lichtvoetiger door mijn leven, zonder angsten of zorgen. Maar ik voel me niet anders. Geen last van hormoontoestanden of iets wat er op lijkt. Natuurlijk, wat minor kwaaltjes maar het mag so far allemaal nog geen naam hebben.

Dat is bijna verdacht zou je denken? Af en toe geef ik toe aan die gedachte, maar meestentijds geniet ik ervan. Voel af en toe ongeduld om veranderingen te willen ervaren. Dit is een groot vat vol veranderingen, naar ik bedoel de zichtbare. Buik,  smaak-, geur-, hormoonbeleving. Ach, geduld is een schone zaak….

Nog 12 nachtjes slapen en ik weet of mijn vermoeden is bevestigd. Dat Pixels een jongen is. Zo spannend en tegelijk dus niet. Maar toch, zien is weten. Alhoewel, moet hij niet ‘dwars’ gaan liggen….

Gisteren een belangrijke mijlpaal beleefd. Ik heb mijn gesprekken met een wijs man afgesloten. Dat voelde heel natuurlijk.. Hij heeft me in velerlei opzichten geholpen inzichten te verkrijgen, kluwens emoties te ontwarren en de ruis rondom mijn intuïtie te minimaliseren. De lijn is een soort van leeg. Ik kon het allemaal al wel zelf, maar deze gesprekjes waren voor mij een verrijking en verdieping. Ik zal het missen.

Als pedagoog zal ik hem wellicht nog wel eens raadplegen. Zijn kennis en kunde zijn voor mij een waardevolle aanvulling. Maar alles op z’n tijd. Laat pixel maar eerst geboren worden.

Vandaag mijn Doula weer gesproken. Een goede, fijne keuze. Ik ben nu al blij dat zij mij zal begeleiden tijdens mijn bevalling. Waar ik overigens veel ‘zin’ in heb. Als het allemaal een beetje flex verloopt en een thuisbevalling niets in de weg staat, ga ik het liefst in bad bevallen. Ikzelf ben een fervent badderaar. Ik zie het als een verlengstuk van mijn livingspace. Waarom mijn kind niet in deze weldaad geboren laten worden?

Kan het niet of moet het stante pede anders, dan doen we dat uiteraard.
En misschien denk ik er over vijf maanden wel heel anders. Niets zo veranderlijk als een zwangere vrouw :-).

Ondertussen is de buitentemperatuur 1 graad gezakt en vlieg ik nu bij Götenborg.. Ik ben bijna op plaats van bestemming. Een heerlijk weekend bij vrienden net buiten Stockholm doorbrengen.. Uiteraard even shoppen Stockholm….een elandromper staat hoog op mijn lijstje.