So far

Het gaat goed. Vandaag ben ik precies zes weken zwanger. Nog steeds zit ik op mijn wolk hard core te genieten. Vandaag kon ik het niet laten om langs de boekhandel te gaan om allerlei boeken te kopen. Eentje voor opa, eentje voor mij en een dagboek. Kom ik thuis ligt er een prachtig zelfingepakt pakket voor me. Vriendin H. heeft het Veilig Zwangerboek opgestuurd. Zo lief. En het kaartje zelfs nog liever. Haar dochter meent in haar onmetelijke wijsheid dat het een meisje wordt… hmmm zou het ook maar iets te maken kunnen hebben met het feit dát ze een meisje is :-)?

Gelukkig krijg ik kaartjes van vriendinnen, kennissen. Zo leuk om te ervaren dat iedereen meeleeft. Daar kan ik soms gewoon een traan om laten. Dat ik dit mag delen met mijn vriendinnen vind ik zo waardevol.

Ik vind het allemaal zo mooi, fijn en leuk. Ik geniet me helemaal suf. Ik lees er veel over. Ik vind het spannend en ik kijk uit naar alle volgende stapjes. Ik merk dat ik supergemakkelijk  ongezonde dingen kan laten staan. Alsof ik dit nodig had om tot het besef te komen.. Maar goed, beter zo dan andersom.

Maandag 5 november is de beroemde/beruchte 8 weken echo. Ik ben dan 8 weken en 5 dagen zwanger. Ik hoop natuurlijk met heel mijn hart dat ik na 5 november nog steeds zwanger ben. Ik ga er toch gewoon vanuit, want ik wil ook van deze eerste weken genieten. En dat doe ik dus volop.

Tot die tijd allemaal leuke dingen in het verschiet! Joepie!

Ik word moeder (zo en nu een verse courgettesoep eten!)

One lucky shot - deel 2

Ik kan maar niet ophouden met stuiteren…. Ik kan het niet geloven…

Het is gelukt. Ik ben zwanger. Als ik het hardop zeg, dringen de woorden niet tot me door. Hoe bizar onwerkelijk is dit nog… ?

Het was een zenuwslopende avond. Ik was zo vreselijk nerveus. Samen met mijn lieve vriendinnen H. en A. heb ik (of eigenlijk zij) de test gedaan. Ze tuurden na 5 minuten ingespannen naar het stickje. Ik zag een rimpel en een frons. Acuut schoot door me heen ‘Zie je wel, weer niet raak.. k*t!’. ‘Maar.... ik zie wel een heel licht streepje’ was de tweede opmerking. Ik dacht dat ik gek werd. Gedrieën hebben het goed bekeken. Nog niet om over te gaan juichen. Besloten nog een test van een ander merk te doen. Het kruisje was ook licht maar zeker daar. Toen hebben we besloten dat ik zwanger ben. Ik denk dat heel het dorp ons gegil en gespring heeft gehoord. Trillend, huilend, lachend, stotterend liep ik door de keuken. Tijdens het eten kon ik er nog steeds niet aan. Toen de 3e test gedaan, de digitale. Daar kwam na 2 minuten keihard ZWANGER 2-3 in beeld. Toen wisten we het dubbelzeker. Mijn one lucky shot heeft z’n werk gedaan. Pixel is van potentieel naar in wording gegaan. Ik ben onbeschrijflijk blij en gelukkig. Ik heb een schietgebedje gedaan en mijn donor bedankt. Dank zij hem is het gelukt.

Alle goedbedoelde adviezen ten spijt, ik weet heel erg goed dat het nog geen gesneden koek is. Dat het mis kan gaan. Dat het vaak mis gaat. Toch ga ik er vanuit dat dit gewoon goed is en goed blijft. Voor 150% ga ik erin. En ik zeg het 1 keer: als het misgaat, gaat het mis. Mijn verdriet kan ik toch niet halveren. Indekken op zoiets unieks, bijzonders en zeer gewenst… dat vind ik nu zonde van mijn energie. We zien het wel. Letterlijk op maandag 5 november.  Nu ga ik 8,5 maand keihard op mijn roze of blauwe wolk zitten. Het is goed.

Ik ben moeder in wording! En ziels- zielsgelukkig. Mijn allergrootste wens komt uit. Wat een gelukkig mens ben ik.