Ziek

Lig al 3,5 dag met soort buikgriep in mijn bedje in de Bed & Breakfast. Ik baal als een stekker, want ik had zo graag energiek in mijn nieuwe huis willen poetsen. Maandag ga ik immers over. De 2e dag van 2012. Mooi om zo het nieuwe jaar te beginnen. Ik heb er ontzettend veel zin in. Ik probeer maar zo min mogelijk een voorstelling van D-day te maken. Ik heb wederom het bekende gevoel van ‘deze ronde is het ‘m niet’. Ik kan niet uitleggen wat en hoe, maar zo voelt het nu eenmaal. Nu zou het natuurlijk heel tof zijn als het nu eens niet zo was, maar ik zet mijn geld er niet op in.

Dus ik ben stiekem al met de volgende ronde. Half januari dan maar!

Ik hoop zo dat ik morgen weer helemaal beter ben. En weer kan knallen! Wil zoveel leuke, nieuwe, fijne dingen doen. En WEG uit deze tijdelijke ‘hide out’….

Op een gezond, vruchtbaar en verrassend 2012!!!

...en wachten maar!

Het zit er weer op. Deze manier van ‘werken’ bevalt me zeer goed. Geen spanningen die allemaal op 1 dag plaatsvinden. Lekker gedoseerd. Vandaag en vrijdag gewoon naar de dokter gegaan. Zonder gedoe.

Alleen hoe dat IUI nou precies werkt… er is MM-land geen uitsluitsel te geven. Ik weet nog niet wat ik daar van vind. Ik hou van overzicht, duidelijkheid en zo min mogelijk keuzes…. Toen ik vrijdag bij de praktijk aankwam, waren de twee huisartsen net zo exited als ik. Hoe leuk is dat! Ik vind het zo tof hoe ze ermee omgaan en hoe ze met me meedenken! Met één huisarts hebben we samen de tank geopend. Alsof ie uit WO I kwam! Wat een enorm ding. Ik moest daar gelijk een foto van maken uiteraard. Het uploaden op deze site gaat superbuk, dus geen plaatjes meer vanaf nu…

Samen we hebben we gekeken wat er allemaal in zat. En hoe we the golden wonders er uit zouden krijgen…. Toen de binnenste tank openging kwam er allemaal van dat stikstof uit. Alsof we in een lab waren! Ik vond het hartstikke interessant allemaal. En mijn huisarts ook. De tweede kwam ook even kijken, aangezien hij mij vandaag ging helpen.

Uiteindelijk hebben we het buisje ontdooid en gebruikt. Ik vond het spannend. In principe wordt bij IUI het zaad helemaal in de baarmoeder gebracht. De dokter heeft het tot ver in de baarmoedermond gebracht. Ze hadden geen slangetjes voor de spuitjes deze keer. Maar goed, ze zijn al een eind op weg! Mijn eisprong zou pas het weekend komen, dus maandag kon ik nog een keer. Gelukkig was hij er op zondag einde dag. Kwam dus perfect uit!

En vandaag was ik er weer. Toen hielp de andere arts mij. Hij vertelde dat ze vrijdag nog even met de fertiliteitsarts van een groot Academisch Ziekenhuis hadden gebeld. Wat bleek… daar brengen ze met IUI helemaal niet het zaad tot IN de baarmoeder, maar gewoon met een regulier spuitje gewoon in de bm-hals. Tja.. ik lag daar en voordat ik het wist zat het er al in. Zonder speculum, gekkigheid of andere hulpstukken. Ik was een beetje off gard hierdoor. De dok had het door en verzekerde me dat het net zo goed komt als met helemaal inbrengen. Hij zei: ‘Ze zwemmen wel omhoog, het komt goed’. Ondanks dat hij niet kan weten of het leidt tot mijn zeer gewenste zwangerschap, geloof ik het toch. Hij gaf verder nog aan dat er in de wetenschap weinig is gestandaardiseerd wat dit betreft. Tja, daar kan ik ook niets meer aan toevoegen.

In het kwartiertje dat ik mocht blijven liggen, visualiseerde ik dat ze ‘omhoog’ gingen zwemmen… misschien heeft het geholpen, misschien niet. Ik weet het waarschijnlijk op de laatste dag van 2011. Of eerder, maar dan ben ik ongesteld geworden. Laten we hopen dat DAT nou gewoon eens niet gebeurt?? Ik zeg: JAAAAAAAA!!

Ben benieuwd hoe me het wachten me afgaat deze keer. Keep you posted.

Spannend!

Ik vind het maar wat spannend! En tegelijkertijd raar. Ik bestel zaad bij een (overigens) erg accurate en vriendelijke club. Ik krijg een track & trace-nummer en kan het volgen…Ik zie dat er iemand bij de dokterspraktijk heeft getekend. Ik kijk er naar en ben niet extra gespannen, druk of er mee bezig. Heel fijn!

Alle stapjes komen nu gewoon in bits and pieces. Ik geloof dat ik dat wel heel prettig vind. Ik ben nu gewoon lekker aan het vooruitkijken naar het moment dat mijn ovulatietest positief is. Ha! Dat is nogal een verschil met alle keren hiervoor. #kannietwachten

Plan C

Heb gewoon te weinig puf en tijd om te schrijven. Maar opeens bedacht ik me dat ik het niet alleen voor mezelf doe. Ook voor mijn spruit later. Dat hij/zij kan lezen hoe het voor mij was om hem/haar te laten komen. Vandaar dat ik toch maar weer in deze pen klim.

Er is genoeg gebeurd. Misschien wel te veel, waardoor het schrijven op de achtergrond raakte. De afgelopen maanden speelden er twee grote dingen: mijn verbouwing en het niet-zwanger worden. De eerste was een enorme happening. Ik zit er nog steeds middenin. Ik vond het superheftig om het allemaal in mijn eentje te doen. Al die keuzes, als die tegenslagen. Vooral in de directe woonomgeving zijn er mensen die moeilijk doen. Zelfs zodanig dat ik er echt nachten niet van heb geslapen. Mijn conflict-vermijdende gedrag kon ik hier niet tentoonspreiden. Ik moest keihard met de billen bloot. Maar goed het einde is in zicht. Op maandag 2 januari komen de verhuizers en dan slaap ik s avonds in mijn nieuwe huis. Linksom of rechtsom! Het zal nog niet helemaal af zijn, maar mijn bad werkt.

Hoe vaak ik al boven ben en de extra kamer in wandel. Ik heb hem al vier keer ingericht in mijn hoofd. Dan komt het wiegje en daar de commode. O ja en daar een kast met de kleertjes. Hier zet ik dan zo’n lekker leunstoel neer. Ach, als je eens wist hoe graag ik wil dat ik kon zeggen ‘dit wordt de babykamer’ in plaats van ‘hopelijk wordt dit ooit de babykamer’. Met pijn in mijn hart. Toch ga ik er een logeerkamer van maken tot die tijd. Ik ga er een bed neerzetten en dat soort zaken. Want als ik ga wachten met inrichten tot pixel zich aandient, kan ik waarschijnlijk lang wachten.

Dus alles in het nestje is straks helemaal klaar. Ik heb bewust niet gekozen voor een per definitie nu al kindvriendelijk huis. Voor hetzelfde geld duurt het nog jaaaaren voordat pixel komt. Nu is het goed zoals het is. Daar had ik nogal wat moeite mee in het begin. Maar heb het licht gezien. Zoals zo vaak in dit proces. Allemaal kleine stapjes om tot zo’n uberloslaatmodus te komen. Het is me nogal wat.

Maar goed, toen de verbouwing over zijn hoogtepunt heen was en we towards the end kwamen, heb ik me serieus in Plan C Denemarken verdiept. Toen ik op het forum hoorde over de verplaatsbare en opstuurbare tankjes die 2 weken goed blijven, werden mijn mogelijkheden acuut uitgebreid. Nu kon ik het bij de dokter laten bezorgen! Dit heb ik met de arts besproken. Toen ik zijn kamer inliep, vertelde hij dat ze het nog even over mij hadden gehad. Hoe ze me toch nog beter zouden kunnen helpen. Andere technieken? Andere middelen? Dat vond ik zo fijn om te horen! Iemand die zich professioneel echt met mij bezighoudt. Om mij te helpen zwanger te worden. Ik was echt ontroerd.

We hebben samen de mogelijkheid van IUI onderzocht. Hij denkt dat dit een goede vervolgstap is. Dat betekent dat het geen gewoon zaad is, maar gewassen. Dit brengen ze dan direct mijn baarmoeder binnen. En hoeft het alleen nog maar de eileider in te zwemmen. Peace of cake zou je denken…. waarschijnlijk niet.

De arts zal zich met zijn collega verdiepen in de werkwijze van Denemarken en de te gebruiken spullen. De golden wonders worden ruim van te voren bij de praktijk afgeleverd. Ik heb hiermee een aantal spanning verhogende factoren geëlimineerd. En dat voelt heel goed. Nu hoef ik alleen maar te testen en dan kan ik daarna gewoon naar de dokter voor de behandeling. Hoef niet meer langs de donor. Hoef geen afspraken met hem te maken. Hoef niets meer te doen. Een heel prettige gedachte.

Toch heb ik er wel lang over nagedacht. Mijn huidige donor komt pas half maart terug. Dat vind ik erg lang om alleen maar ‘te genieten’ van mijn nieuwe huis. Ik wil graag verder. Niet ten koste van alles (getuige het feit dat ik nu 2 maanden geen poging heb gedaan). Maar wel verder.

Ik heb hem een paar weken terug even gesproken. Voorgelegd wat mijn plannen zijn. Vooral uitgelegd dat het in mijn beleving twee verschillende trajecten zijn. Appels met peren vergelijken, bij wijze van spreke. Een nieuwe donor in de oude methode wil ik niet. Ik vind het een fijne man en goede donor. Dat is dus het punt niet. Maar de nieuwe methode geeft me meer rust. Die donor ken ik niet. Dat is het verschil.

Aan de ene kant vind ik dat lastig en apart. Aan de andere kant, de zeer uitgebreide informatie (inclusief een audio-opname van een kwartier) geeft wel een reële indruk. Pixel kan altijd op zijn/haar 18e de gegevens opvragen en contact zoeken. Dat is hetzelfde als nu. Met het kleine verschil dat het echt niet eerder kan. Dat zou met mijn donor wel eerder kunnen. Tja. Ik weet niet wat beter is. Wat beter voelt.

Ik voel dat ik zoveel mogelijk hobbels op dit toch al klinische pad wil gladstrijken. Daarmee slaag ik met Denemarken wel beter. We gaan het meemaken. Plan C is in werking gezet. Voor het eerst in maanden voel ik weer een fijne flow. Dat is waar ik mezelf weer in herken. En word ik dus blij van!