Niet
zwanger. Nog steeds niet. Het heeft me al heel wat tranen en verdrietige
momenten gekost. Met mijn tweede donor heb ik nu 3 pogingen achter de rug. Bij
de huisarts. Die man krijgt overigens een standbeeld als het lukt! Hij en zijn
vrouwelijke collega doen er alles aan om me te helpen. Zelfs op hun vrije dag
naar de praktijk komen. Ongelooflijk. Het voelt voor de verandering fijn als
mensen (vooral in de MMM) je graag willen helpen en dat je geen nul op het
rekest krijgt.
Maar goed,
ondanks alle positieve vibes mocht het dus niet baten. Te veel aan mijn hoofd?
Een verbouwing die helemaal uit de pas loopt? Die keuzestress veroorzaakt?
Thuisloos zijn? Geen vast stekkie meer? Maar een B&B waar ik voor een
maandje kleren heb liggen? En nu al weet dat ik 2,5 maand onder de pannen ben?
Een baan die veel vergt (en ook energie oplevert, dat wel)? Ik weet het niet.
Ik weet alleen dat het niet lukt. En dat ik vecht tegen de gedachte ‘het komt
nooit’.
Denk dat ik daar nog wel het drukst mee ben. Me niet laten
meeslepen in een het zinkende schip. Die vizieuze cirkel is funest. Hoop
houden, positief blijven. Bah, soms wil ik dat helemaal niet! Ik wil gewoon
zwanger zijn, zodat dit gedoe achter de rug is. De afspraken, het testen, het
inplannen, het hopen dat alles eindelijk een keertje gemakkelijk gaat. En dat
gebeurt niet. Het zou makkelijker zijn als ik me daar bij neer zou kunnen
leggen. Ik probeer het, maar het is verdomde lastig. Mijn zen is niet echt bij
me. Ik mis het. Waar heb ik het verstopt?
Nu is mijn
donor 4 maanden in het buitenland. De laatste hoop op zwanger 2011 uit,
vervloog toen ik 2 weken geleden ongesteld werd. En nu?
Ik heb een
korte cyclus, dus dit betekent 5 rondes overslaan. Even niet in
november/december vanwege de verbouwing is handelbaar, maar dan ook nog 3
rondes? Ik kan er maar moeilijk mee overweg.
Het antwoord
heb ik nog niet. Ik ga bedenken welke opties er zijn.
