Diep weggestopt

Ergens in mijn hoofd begint zich een nieuw scenario voorzichtigjes te vormen. Een versie met een andere donor. Ik vind het maar zoo lastig dat mijn donor niet echt available is. Tuurlijk tot op zekere hoogte, maar van alle pogingen waren er maar 2 echt op tijd en geslaagd.
Er is elke keer wel wat. Ik begrijp dat ik niet alles van een donor mag verlangen. Sterker nog je wilt hem op je blote knietje bedanken. Maar toch werkt het niet.

Zuslief verwoordde het heel treffend: 'Ja, ja, allemaal leuk en aadig.. Je hebt een donor, maar zo word je natuurlijk nooit zwanger'. En dat is ook zo. Deze maand zal het weer lastig/moeilijk en gedoe worden. Hij is weer spontaan een weekje met vrienden weg. Dat meldt hij dus niet uit zichzelf, maar pas op het moment wanneer ik aangeef dat ik ongeveer een eisprong hoop te verwachten. Dat snap ik niet. Ik heb best vaak met hem overlegd en telkens zegt ja en amen op alles wat ik voorstel. Twee keer, drie keer, voor de eisprong, op de dag zelf….Hoe kan ik er dan vanuitgaan dat ie het ook daadwerkelijk doet en meent?

En daar loop ik nu tegenaan. Dat levert dus spanning op. En als ik ergens niet op zit te wachten, dan is het dat wel. Maar goed, in donorzoekland gooi je nevernooitniet oude schoenen weg als je nog geen nieuwe hebt. Dus dat ga ik ook niet doen.

Ga aanstaande poging proberen het allerbeste er van te maken. En wederom ernstig hard hopen dat het de laatste keer zal worden. Maar ga wel om me heen kijken of ik toch op een andere manier zwanger kan worden.

Nu na zo'n lange tijd heb ik veel verhalen gehoord, gelezen en gedeeld met andere vrouwen. Er zijn zoveel mogelijkheden en variaties. Ook mijn overtuigingen staan niet meer in cement gegoten. Er is veel mogelijk en werkbaar.

Ik ga me meer openstellen voor andere opties. Kijken wat dat met me doet. Dat is al een proces op zich. Een beetje meer bekende persoon? Toch een vorm van een vaderrol-op-afstand? Een homostel? Co-ouderschap? De bekende bank met wederkerigheid?

Wie heeft er idee? Of nog beter, een antwoord???

Het zaadje is gepland (what's in a word?!).

Kijken wat eruit komt.

Oorzakelijkheid versus recalcitrantie?

En zo ben je weer een maand verder. Weer teleurgesteld. Wat gaat de tijd toch snel. Wat vind ik het toch ontzettend vervelend dat de tijd zo snel gaat. En dat is gek, want normaal heb je dat gevoel als je iets heel leuks aan het doen bent. Ik heb nu precies het tegenovergestelde. Ik wil eigenlijk niet meer wachten en hopen dat het een keer goed komt. Maar ha! Dat is nou net wat ik hartstikke moet doen. Immers, deze maand is weer geëindigd in een teleurstelling. Weer twee dagen te vroeg. Ondanks dat mijn vertrouwen in deze poging minimaal was, overviel de zware emo-deken me opeens.

Wat was mijn leermoment van deze maand? Nou… dat je NOOIT maar dan ook NOOIT ergens van uit kan gaan. Zelfs niet in je onderbewuste, bewuste of overbewuste… en dat is dat. En dat levert ALTIJD weer aparte, bijzondere situaties op. Die ik uiteraard niet had (kunnen) incalculeren. Ergo: van de mik, van de leg en van het padje af. Weliswaar vrij snel weer back on track, maar toch. Ik stond even buiten de spreekwoordelijke lijntjes.

Wat in godsnaam kun je dan nog doen om binnen de gevoelslijntjes te blijven? Volgens mij helemaal niets. En tegelijk moet je weer van alles plannen. Zie hier mijn spagaat. Ik heb mijn donor gemaild of ie aankomende periode de hele werkweek zo'n beetje vrij wil houden, aangezien mijn ei zich niet laat 'vangen'. Daar hadden we het de vorige keer over gehad en dat was goed. Toch even navragen per mail. Gaat ie weer een week weg… dus 2 dagen van die week vallen al weer af. Dat bedoel ik dus…. niet tegenaan te plannen. Want je zult zien dat mijn eisprong precies in die twee dagen valt. Zal mijn pech wel zijn voor het feit dat ik ooit heb geroepen 'voor de vakantie lukt het allemaal nog net'….

En hier word ik dus iebelig van. Ik weet dat ik ondertussen helemaal nergens vanuit kan gaan. Ik merk dat ik er overigens wel steeds beter in word. Dat is dan maar de winst. Een schrale troost voor nu. Hopelijk heb ik er in de rest van mijn leven wat aan….

Ik merk dat ik al in najaar-termen denk en voel. Dat zal vast weer ergens goed voor zijn. Het zij zo.

Wellicht is de samenhang tussen huis-verkopen en zwanger-worden groter dan ik hoop…. want dat eerste verloopt voor geen meter. Ik heb her en der kijkers en ik plintpoets me een ongeluk, maar het mag vooralsnog niet baten. Ik hoop oprecht dat de verlaging van de overdrachtsbelasting mij goed gezind is.

Verder wel gelukkig allerlei leuke dingen in het verschiet. Ik ga richting een staat van recalcitrantie om alles maar VOOR te laten gaan, in plaats van andersom. Denktranttechnisch 'zwanger worden lukt ook niet, en het plannen gaat ook steeds kloten, dus what the hell…' zal ook wel weer ergens goed voor zijn. Alleen ik wil er niet meer over nadenken.

Het komt als het komt, gaat niet geheel op. Helaas. Het plannen lukt maar half en dat is de bottle neck. En dat weet ik. En daarom wil ik graag dat de tijd wat langzamer gaat, zodat ik dat allemaal wat beter in de vingers heb. Het kan omarmen. Me eigen maken. Het ontglipt me. Ik voel me soms zo verdrietig omdat ik er geen grip op heb, omdat ik het graag wil, omdat ik het irritant vind dat ik afschuwelijk afhankelijk ben, omdat ik geen teleurstelling meer wil. Omdat ik graag wil dat de tijd weer snel gaat. Want ik doe weer leuke dingen. Dan beleef ik een fijne tijd en ervaar ik geluksmomenten.

Oorzakelijkheid is deze geen optie. Dat had ik al begrepen.