Een plekje over

Hoe bizar… ik wacht met spanning om mijn eerste eisprong om voor het eerst de pilot te gaan doen. Elke dag braaf een testje doen om te kijken waar mijn ei blijft.

Krijg ik toch een mail van het KID Centrum Amsterdam. Daar sta ik nu ruim 7 maanden op de wachtlijst. Ze nodigen me uit voor een eerste intake…eindelijk. Of ik dan en dan wel even om zo en zo laat daar en daar wil zijn. Hallo? Werk? Niks in overleg, gewoon een nummertje trekken en afvinken. Hmmm..

Maar, hoe grappig dat het zo samenvalt! Als je zelf niet het heft in eigen hand neemt, wacht je dus inderdaad ten minste 1,5 jaar voordat je zover bent om uberhaupt te beginnen….

Het grappige is dat ik toch twijfel of ik nu moet mailen dat ik al praktisch ben begonnen met mijn eigen trajectje. Stel toch dat het allemaal niet goed gaat, dan kan ik in A'dam terecht. Toch slaat dat nergens op. Ik heb immers een prachtig dossiertje bij de andere kliniek opgebouwd! Het wedden op meerdere paarden is blijkbaar nog niet uit mijn systeem. Toch ga ik mijn langverwachte plekje afstaan aan een andere wensmoeder. Mijn goede daad van vandaag! 

Terug naar mijn ei. Waar ben je? Ik ben er helemaal klaar voor. Als jij nou valt, dan kan de na de  klussessie zeggen 'de kop is eraf'… dat vooral lijkt me zo fijn! Dan is de volgende maand voor het echie.  Deze maand is vooral om te kijken om IK alles onder controle en in de smiezen heb

Best lastig namelijk….Hopelijk word ik geen geroutineerde pro…

Op les

-->

Na een intensief weekend vol feestneuzenactiviteiten en huwelijksgeluk, bereid ik me voor op de volgende stap. Zojuist heb ik D. gemaild wanneer ik mijn eerste ovulatie ongeveer zal hebben. Het laatste weekend van deze maand zou wel eens de pilot kunnen zijn. Dan ga ik voor het eerst insemineren. Jeetje, weer een stap op mijn millimeterstappenplan. Hmmm ook toch best een major stap!

En om dit grondig aan te pakken, heb ik besloten dat ik deze handelingen onder de knie wil hebben voordat het zover is. Deze week krijg ik 'les' van een bevriende apotheker. Hij zal me inwijden op de laatste technieken in spuitjesland. Vriendin H. en ik hebben er ook wel weer kostelijk om gelachen. We waren ons aan het voorstellen hoe dit dat precies moet. En dat lijkt allemaal gemakkelijker dan dat het volgens mij is. Al die hulpstukken en attributen…. Maar goed, een lesje hogere spuitkunde is dus wel een aardige voorbereiding.

Ga ook niet meer braaf wachten met huisjes kijken omdat mijn casaatje nog niet is verkocht. Kijken mag  altijd. Dat is juist leuk! Daar word ik blij van. Dat ga ik dus toch doen. Samen met mijn    vriendinnetjes. Maken we er dagje uit van. Lunchen in het dorp en met een makelaar op pad. Goed plan dus! En mocht-ie al weg zijn, dat droomhuis, dan zien we dat dan wel weer….

Het is gewoon zover. Ik voel me er zo rustig onder. Zo goed onder. Zo fijn. En zoooo spannend allemaal! Ik hoop ook hartstikke dat het vlot gaat lukken.

Natuurlijk kan het ook wel eens heel lang gaan duren. Maar ik hoop het zo…..

In the pocket!

Vandaag weer mijn donor ontmoet. Het was superbijzonder! Na wat koetjes en kalfjes zijn we overgaan tot de reden van onze ontmoeting; de finalisering van ons intentie. We hebben het contract gelezen en aangepast naar onze afspraken. En het allerbelangrijkste…we hebben getekend! Ik vond het toch stiekem een hartstikke speciaal moment. Best suf eigenlijk…maar dat boeit me niets. Mijn stapjes en momenten…. Ik geloof dat hij het allemaal wel ok vond. 

We hebben een half jaar afgesproken. Daarna evalueren we even.. Allebei zijn we lekker optimistisch en denken we dat dat niet nodig is…. Ik hoor mensen al denken…’wacht maar…gemiddeld doen de meeste stellen er veel langer over dan een half jaar’…nou dat zien we dan wel weer. Punt.Eind februari wordt onze ‘pilot’. We konden er ook wel weer om lachen.Wat ik heel leuk vond was dat we na hele gesprekken erachter kwamen dat we best op elkaar lijken. Hoe verzin je het! We stonden er zelf ook wel een beetje van te kijken…hoef dus niet al te veel gekkigheid genentechnisch te verwachten. Ook fijn! 

Mijn milimeterstappenplan blijkt dus gelukkig helemaal niet zo milimeterig te zijn.. Zevenmijlslaarzen lijkt er eerder op! Ik had echt nooit kunnen bevroeden dat ik op tien februari 2011 een donorcontract zou tekenen. En dat de eerste poging al in diezelfde maand zou zijn! Blijdschap vervult mijn hart, evenals positiviteit. I did it!Op naar de volgende stap: zwanger worden…..

Sluizen en tranen

Nu pas een beetje bijgekomen om dit stukje te typen. Wachtend op de verwarmingman die as usual toch weer te laat is, heb ik mooi de tijd en rust om even mijn gedachten over de afgelopen dagen te laten gaan. Want wat waren ze intensief.

Na een paar heerlijke dagen met Zus in Instanbul vlogen we zondagnacht terug. Met een uurtje slaap of  wat sprong ik om zes uur rise and shine onder de douche. Dat is dus adrealine….. Na een tocht met wat dwarse Karin de navigator-acties, kwamen we ruim op tijd aan op Lokatie Veldhoven. Dichterbij huis wilde geen enkel ziekenhuis me helpen, vandaar deze roadtrip.

Ponspasje gemaakt (kan ondertussen kwartetten) en melden bij de juiste balie op Route 11. Daar keek de vrouw mij verschrikt aan en zei dat ik helemaal niet op locatie Veldhoven moest zijn maar op Eindhoven. Damn..gaat je relaxte voorsprong. In gestrekte draf weer naar de auto, Karin weer aan (die ons WEER in het ooitje nam) om uiteindelijk uit een rijdende auto te springen die Zus ging parkeren. Ik was 10 minuten te laat. En dat terwijl we zo mooi op tijd waren. Maar goed, ze wisten dat ik kwam van Veldhoven. Fijn hoor, een ziekenhuis dat uberhaupt communiceert!

Na enkele minuten kon ik bij de dokter naar binnen. Een gezellig voorgesprekje over mijn buik, alleen-zijn, en de bekende voorbehouden die dokters zo mooi kunnen maken.

Toen mocht ik naar de behandelkamer. Daar werd ik op een soort duikplank gehesen met daaroverheen een enorm soort half MRI-apparaat. In het midden ervan was een glasplaatje. Die richtte de assistent op mijn buik.

Helaas wilde deze dokter de bekende beugels gebruiken, dus daar ging ik. De behandeling was niet prettig. Op momenten deed het zeer. Gelukkig was daar Zus' hand. Toen eenmaal de contrastvloeistof rondging, konden we meekijken op het grote scherm. Echt zo bizar om de binnenkant te zien! Ik zag vrij snel dat er een blauw eilandje ontstond. Dat bleek mijn baarmoeder te zijn. NU was het de bedoeling  dat de anemonen (=eileiders) ook blauw zouden worden. Dat betekent dat de sluisjes openstaan. En dat betekent dat er dus een eitje door kan en dat betekent dat ik het op de 'gewone' manier kan proberen en dus geen IVF.

Ik zag wapperende blauwe anemoonarmpjes! God, ik voelde me behoorlijk opgelucht! Dus nog even geen heftige hormoonbehandelingen, ziekenhuisbezoekjes etc. Eerst gewoon proberen via ZI. Nou, een pak van mijn hart.

Na de deze behandeling maakten ze nog een foto van mijn buik om te kijken waar de rest van de contrastvloeistof naartoe is gegaan. Bleek wel dat het bij de rechter eileider wat vlekkerig was, dus niet helemaal zoals het hoort, maar de gyn sprak de fijne woorden… hij zag geen 'fertiliteitsbelemmerende factoren'. Kijk daar win je Scrabble mee!

Na Locatie Eindhoven togen we opgelucht weer naar mijn eigen kliniek. Onder het mom van … nu we toch in het zuiden zijn, kunnen we wel gelijk even het 'en wat gaan we nu dus doen' – gesprek afvinken.

Zo gezegd, zo gedaan. Wat een fijne fertiliteitsarts heb ik daar toch! Ik had met Zuslief een waslijst aan vragen, open eindjes en gevoelens op geschreven. Zij heeft ze allemaal zonder haast en met veel geduld beantwoord. Ik voelde me heel relaxed bij haar. Geen vraag was te raar.

Immers, nu gaat het beginnen. Nu is het voor het echie…holy crap. It giet on! Spannend dus. Vooral omdat ik zelf voor een groot deel verantwoordelijk ben voor het inseminatieproces. Ja, nu is er geen dokter die dat voor me doet. Dus wil ik zeker weten dat ik goed beslagen ten ijs kom. Het is per slot van rekening ook niet iets wat ik elke dag doe .

Donderdag de 10e heb ik met D. afgesproken. We praten bij en tekenen ons contract. Ik heb besloten (in overleg met de dokter) dat ik vraag of hij twee keer per maand wil komen. Ik hoop dat ie dat wil doen. Dat vergroot mijn kansen namelijk. Ik wil met hem afspreken om eind februari te starten. Ben benieuwd.

Overigens, de dokter zei dat ik na een maand of vier proberen terug kon komen voor een evaluatiegesprek en eventuele vervolgstappen. Fijn dus. Ze laten je niet aanmodderen. Een fijn vooruitzicht.

Hopelijk hoef ik er niet meer heen, behalve voor een echo… maar goed. First things first.

Zo terugdenkend aan de afgelopen maanden is het allemaal vrij vlot gegaan. Daar ben ik blij om. Ik heb ontzettend veel geluk gehad met het vinden van mijn donor. Dat is vooral de lastigste queeste. Ik heb geluk gehad dat mijn buik een beetje meewerkt. Ik heb vooral veel geluk gehad dat ik dit mag, kan en wil doen.  Daardoor ga ik mijn wens vervullen. En dat stemt me intens gelukkig. Tot tranen toe.