Weer een fase voorbij

En opeens ben je bijna vijf maanden verder en moet je weer aan het werk. Daags voor de eerste werkdag vroeg een vriendin of ik er zin in had. "I couldn't care less", zei ik. En ik meende het ook. Tegelijk weet ik dat gevoel tijdelijk is, want niet werken is voor mij geen optie. Pollewopje heeft echt een leukere moeder als die werkt. Ben nu één week aan het werk en ik moet zeggen, we gaan gestaag de goede kant op. Ik kom er wel weer in, en belangrijker, ik ga het zeker weer heel leuk vinden.

Moeite had ik met het feit dat er weer een periode is afgesloten. Einde verlof, einde bijzondere tijd, hallo real world. Onze twee-eenheidbubbel is uiteengespat. Weliswaar ingecalculeerd, maar toch. Nu moet ik haar delen met de rest van de wereld. Gelukkig gaat dat allemaal voorspoedig.

 Terugkijkend op mijn verlof kan ik niet anders concluderen dat ik ongelooflijk gezegend ben met een überchill, makkelijk, lief en zoet meiske. Ze slaapt, eet, lacht, beweegt zoals het hoort. Ze huilt echt nauwelijks. Krijsen? Uren jengelen? Ik ken het niet. Als ze al één keer in de week huilt is het veel. Een heel tevreden kind dus.

En heel gevoeglijk. Ze eet alles wat ik haar voorzet, ze slaapt al sinds start maand 4 zonder avondfles door van 7 tot half 8. Een gezegend mens ben ik. Maar bovenal is ze heel erg gezellig en lief. Ze kan zich heel erg goed zelf vermaken. Ze is een kijker. Ze observeert en probeert. Geen sloper in de dop. Ze kijkt eerst even de kat uit de boom. Niet de snelste met dingen, niet de langzaamste. Echt een genot om naar te kijken en mee te spelen.

Het lijkt wederom een litanie van geweldigheden... en dat is het ook. Wat een verrijking in mijn leven. En ik hoef er niet eens vroeg voor op te staan. Vanaf deze week voor het eerst weer een wekker gezet. Wie had dat gedacht :-) .

Deze week voelde ik echt voor het eerst dat we samen een familie waren. Dat was een groot geluksmoment. Ik en mijn moppie, wij redden het wel.