De zorg voor mijn schat wordt steeds makkelijker. Ik word steeds makkelijker. Relaxed was ik al wel. Geduld heb ik wel. Maar het allerfijnst is de constatering dat ik het allermakkelijkste baby'tje heb van de hele wereld. Het is werkelijk ongelooflijk. Eten, slapen, spelen, liggen, interactie. Alles gaat makkelijk. Nergens problemen, nergens zie ik tegenop. Niets gaat moeilijk. Dit al typend denk ik 'ik moet het niet jinxen', tegelijkertijd weet ik dat dit onzin is. Ik begin steeds beter haar karaktertje te lezen. En dat is gewoon niet pittig of driftig. Ze huilt bijna niet. Er gaan dagen voorbij dat ze niet huilt. Soms durf ik het niet eens hardop te zeggen :-).
Ergo, het vermenigvuldigt mijn geluk, denk ik. Haar lieve, schattige gezichtje met die grote blauw/grijze ogen. Die lach elke morgen als ze wakker is en ik haar kom halen... het is ongelooflijk. Mijn hart loopt oprecht over van liefde. Het kan dus!
Ik voel gelukkig niet de 'last' van de verantwoordelijkheid voor haar. Ik neem het per dag zoals het komt. Ik vind het geloof ik ook wel fijn om verantwoordelijk te zijn voor haar welzijn, haar groei en ontwikkeling. Maar nogmaals, makkelijk praten tot nu toe.
Mijn dagen vul ik nu met een ritme en schema. Het werkt voor mij het beste en dus ook voor pollewop. Want het maakt mij het relaxed om zo te leven. Ik had een missie al voor de geboorte en dat was SLAPEN. Ik wilde heel graag dat ze in staat werd gesteld zelf te leren inslapen in haar eigen bedje en doorslapen in plaats van hazenslaapjes. En dat is gelukt. Daar ben ik zo blij mee. Ze kan, als ze wakker wordt nu zelf weer verder slapen. Inslapen gaat ook supergoed. En doorslapen.... met 6 weken trok ze van half 11 tot 5 door en met 8 weken tot 7 uur. Ze kon het! Ik slaap ook lekker in s nachts. Wetend dat mijn dochter gewoon zelf ook lekker slaapt. Lang leve het bakerzakje!
Dit teruglezend denk ik wel 'wat een jubelgebeuren'. Gaat er dan niets minder goed? Eigenlijk niet. Enige dat me overviel is het gevoel van liefde. Dat ik zoveel liefde had. En het stomme is, dat ik dat juist nu ook graag zou willen geven aan een leuke vent. Het is dus niet zo dat mijn pollewopje al mijn aandacht en liefde opeist. Ik merk dat ik nu sterker het gevoel heb dat ik mijn liefde zou willen delen met iemand. Liefde vermenigvuldigt dus. En dat is een rare gewaarwording. Dat had ik niet verwacht. Ik had verwacht dat ik daar de aankomende jaren niet mee bezig zou zijn/geen tijd voor zou hebben. Het is dus het tegenovergestelde. Voor het eerst voel ik het gemis van een partner. Niet eens zozeer voor mijn meisje - een vader- , maar gewoon het kunnen delen van liefde. Nou ja, we zullen zien wat de tijd mij brengt.
Ik heb nog tot half november verlof. Wat is dat toch fijn. Steeds vaker leuke dingen doen, erop trekken, maar ook haar laten groeien en bloeien op regelmaat en ritme. Het is een geschenk dat ik haar moeder mag zijn!
