Ik baal
enorm. Punt. Ik heb een dag keihard gezwolgen in zelfmedelijden en heel vaak
K*T en STOM geroepen. Vriendinnetje G. heeft me in ieder geval goed getroost.
Dat was fijn.
Vandaag was
er een nieuwe dag. Eentje die goed begon. Lekker gesport, fijn gewandeld,
keihard gerelaxed en in het zonnetje gelegen. Wat wil je nog meer?
Ik was nu
voorzichtig weer toe aan het bedenken van een nieuw scenario. Deze kan immers
de prullebak in. In de ochtend had ik het ongeveer bedacht. Rond 20 april
ovulatie, begin mei testen, laatste Koninginnedag een borrel erbij (voor het
echie) en dan kon het allemaal wel gebeuren.
Niet dus.
Fietst mijn donor zomaar door mijn plannen heen. Hij is in Zuid-Afrika die
periode! Ik vond dit bericht nog kloterig dan het eerste. Accuut had ik zo'n
ongelooflijke last van de afhankelijkheidsrelatie met hem! Je moet toch meegaan
in zijn plannen. Of ik nou wil of niet. Dat was een bittere pil ik nog niet
helemaal heb verteerd.
Vanavond al
even gesnuffeld aan weer een nieuw scenario. Kan ik er wat mee? Zal het weer
goed voelen? Kan het van mij worden? Ik zal er vast weer ingroeien, net als in
deze ronde.
Maar het
feit dat ik de april-shift moet overslaan….niet heel fijn dus. Ik dacht ook nog
even aan al die vrouwen die echt leeftijdstress hebben. Dat lijkt me zo extra
kloten! Dan wil je absoluut geen maand missen. Ik heb dat in ieder geval nog
niet. Ik merk dat ik daar wel wat rustiger van word.
Maar ik wil
gewoon doorgaan, totdat het raak is. Punt… alhoewel.. ik kan er beter een komma
van maken. Aangezien ik zo vreselijk afhankelijk ben van mijn donor…
Even staat
alles stil. Twee maanden pas op de plaats. Verkoop huis loopt niet: geen
kijkers buiten de open dagen om, dus geen kopers. Dus ook geen nieuw huis. En
nu ook nog geen twee-weken-ritme.
Dat
zen-gevoel…wie heeft er een onsje over? En een kilo geduld?
He bah….
